Into the wild

Bericht door arian 6 Reacties

Door het dubbele glas, waar de ijskristallen als wonderlijke mozaïeken mijn zicht vertroebelen, bekijk ik de omgeving van Edmonton. Groene, afgebakende vlakten met kilometers lange, kaarsrechte wegen. Grasland, akkers, kleine meertjes, koeien. Zijn we weer terug in Nederland? Ik kijk eens goed naar de horizon en dan zie ik toch wat anders. Meer meren van het formaat Markermeer formeren het merendeel van de einder. Ze weerspiegelen het zonlicht en maken m’n ogen waterig.

“Cabincrew prepare for landing!”

We staan op het punt om te landen in de provincie Alberta. Vanuit zuid ondersteund door de States, rechtop gehouden door British Columbia aan de westkant en Saskatchewan op oost. De Northwest Territories als dak. Land van aardolie en gas. Land waar je als 16-jarige met 120 duizend dollar per jaar thuis kunt komen, maar ook het land waar zeer waarschijnlijk veel Nederlanders terecht zijn gekomen. Gezien de rechtlijnige verdeling van het land.

 

De overgang

Onze vriend en boterletter Len had het eerste weekend een loopwedstrijd, dus Libby nam de moeite om ons meteen over te leveren aan de immens-heid van de ‘Continental Divide’. En meteen is dan de dag na de dag dat we de rest van onze onderbroeken op het vliegveld op konden halen. Dat jullie goed weten over welke dag ik het heb…. Toen dus.

Na drie blaartrekkende uren over één van Alberta’s snelwegen, waar je maar liefst </= 110 kilometer per uur mag rijden, rij je zo ineens een ansichtkaart binnen. Net even wat anders dan eindeloos grasland met omheining, afgewisseld met tankstations waar je vuurwerk kunt kopen, afgewisseld met lintbebouwing vol families waar de vaders van de dochters ook de broers zijn….precies: Redneck-fucking-country, afgewisseld met grasland met omheining, afgewisseld met…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Icefields Parkway

Vanaf Banff, waar we als tussenstop een nachtje kamperen, rijden we over de Alberta highway 1 naar Lake Louise. Deze prachtige plaats om een nieuwe dag te beginnen staat bekend als de parel van de Rockies, omdat de reflectie van de Victoria gletsjer op het meer glinstert en haar stemming verandert naar gelang de dag ouder wordt.

Was de snelweg al niet onaardig, de ’93’ mag zich ‘parkway’ noemen. Eigenlijk ook een snelle weg, maar dan door een uiterst adembenemende natuur. Deze klassieker snijdt een parcours door het landschap van Banff en Jasper National Park in het hart van de Canadian Rocky Mountains. Het spectaculaire landschap met besneeuwde bergen en weidehellingen – waar kleurrijke wilde bloemen perspectief geven aan de omgeving – , wordt opgefrist door kristalheldere rivieren, ruisende watervallen en smaragdgroene meren. Wilde dieren in overvloed; grizzlyberen, zwarte beren, elanden, herten, coyote’s, eekhoorns en de Chipmunks. Je kunt ze allemaal tegenkomen, veilig vanuit je auto of spannend tijdens een wandeltocht.

 

 

Verder naar het noorden ligt Peyto. Ook een flink meer, maar met een kleine toegangsweg. Zo klein zelfs dat we er niet geweest zijn. En toen begrepen we het: De toegang’s weg.

De Icefields Parkway dankt zijn naam aan het Colombia Icefield. Het grootste ijsveld van de Rockies. Ooit bedekte het een groot deel van west-Canada en veel van de hoogste bergen liggen in of bij deze samengeperste ijsmassa, die op sommige plaatsen 350 meter dik is. Het smeltwater voedt vier grote rivieren en mondt uit in de Stille en Atlantische Oceaan en de Noordelijke IJszee. De bekendste en meest bezochte gletsjer is de Athabasca, vernoemd naar het Athabascameer, wat in de aboriginaltaal zoiets betekent als ‘waar er riet is’.

Zo. Genoeg triviant-geneuzel.

 

Jasper

 

Met z’n drieën – Holly, een nicht van Libby is er ook bij – worden we afgezet in het grootste National Park van Canada: Jasper. En hier moeten we aan de bak, want dit park kent 1200 kilometer aan wandelpaden, waarvan wij de opvolgende drie dagen het merendeel gedaan willen hebben. Om dit te kunnen doen moeten we vroeg uit de veren. Daarom ritsen we de tent rond een uur of tien al open om zo snel als de ontspanning het toelaat het ontbijt te nuttigen. We zitten net in ons papje te bijten, als we in onze ooghoeken wild rustig langs zien sjokken. We kunnen elk van hen benoemen: papa-elk – niet te missen zo’n GEWEEEEI waar ‘ie bijna de tent aan haakt –, mama-elk – mekkeren natuurlijk – en een kleintje. Goed van elk-ander te onderscheiden. En óf je midden in de natuur kampeert hier.

De treinreis terug naar Jasper is weer een ander verhaal. Logisch. Je zet in de trein bijvoorbeeld geen tent op. De kans dat je beren tegenkomt is nihil. En er zijn geen hoogteverschillen en meren in een coupé. Echt een heel ander verhaal.

Op tijdstip X zouden we aanrijden richting Edmonton. Op tijdstip Y (X + 60 min), waren we precies NOEL centimeter verder. Toen het geheel piepend en krakend in beweging kwam, reden we een kilometer de verkeerde kant op…om vervolgens weer een half uur stil te staan. Even snel bij elkaar opgeteld: anderhalf uur later waren we nog steeds in Jasper. Wel leuk om dan aan de conducteur te vragen in welke stadje we halt gehouden hebben. Spoor wisselen met goederentreinen die meer dan honderd wagons lang zijn kost blijkbaar wat tijd.

 

 

Stampende snuivers

Een ontzettend druk bezocht en jaarlijks terugkerend evenement is de ‘Calgary Stampede’. Het grootste kaliber rodeo van in ieder geval Canada. En wij waren erbij! We kregen het cadeau van onze vrienden. En ook als je niet zozeer van paarden en cowboys houdt, deze happening heeft een sfeer waar iedereen van kan genieten.

De tickets waren goed voor enter-teen-munt van vroeg in de middag tot aan middernacht. De Royal Canadian Mounted Police trapte, of beter gezegd trappelde, de show af met een half uurtje ‘figuurzagen met paarden’ voor gevorderden. Knap wat zij die paarden kunnen laten doen. Daar kunnen we kort over zijn. Aansluitend werden we een aantal uren getrakteerd op diverse disciplines, zoals ‘rekken-en-strekken-op-rug-van-paard-dat-op-onverklaarbare-wijze-de-horlepiep-danst’, ‘koppeltjeduikelen-met-een-kalf’ en ‘de-vier-kluifjes-knopen’. (Hiervoor moet ik jullie verwijzen naar de foto’s behorende bij dit blog.) In de avond….had je erbij moeten zijn. Probeer maar eens iemand uit te leggen hoe het vuurwerk was.

 

 

De Sawbacktrail; vijf dagen ‘backcountry’ wandelen.

‘Jaha, lopen op het land hier achter…’ dekt niet helemaal de lading als je het hebt over ‘backcountry hiking’. Als je denkt aan geïsoleerd, onverhard, zelfvoorzienend stompwerk over geaccidenteerd terrein vol met wilde dieren, etterende muggen en wildstromende riviertjes, dan zit je beter in de richting. Het is avontuur. Het is primitief. Het is uitdagend om verschillende redenen. Het is voor sommige anderen, maar het is zeker iets voor ons.

Het ‘Sawback’ pad loopt zo’n 75 kilometer door het Banff National Park en klimt onder andere over 3 passen van 2300 meter (Pulsatilla, Badger, Boulder). Spectaculaire bergmeren liggen als grote turquoise druppels in de ruige omgeving van rotsen, lariksbomen en lagere begroeiing, die met hun grauwgrijze en donkergroene voorkomen in schril contrast staan met de her en der opdoemende groepjes Alpenklaver, Ridderspoor en Akelei. Stuk voor stuk mooie bloemen die klaarblijkelijk tegen een stootje kunnen. De kleur van het water in de meren wordt gemaakt wanneer water, slib en grind van de gletsjers in de ijskoude meren loopt. Het vervuilde water zinkt naar de bodem, maar fijne stofdeeltjes (rotsmeel) blijven hangen, verstrooien het zonlicht en weerkaatsen de blauw-groene stralen.

 

 

Halverwege de derde dag staan we op het punt om terug te keren. Een enorme aardverschuiving heeft het vervolg van het pad verzwolgen en door de dichte begroeiing, die aan een zuigend modderbad van enkele meters breed grenst, vinden wij slechts een pad dat uiteindelijk opgaat in de natuur. Tot tweemaal toe volgen we op het gevoel een spoor, dat niet meer is dan een door de dieren gemaakte gang. Steeds eindigen we op een helling waar je bijna een klimuitrusting voor nodig hebt. “Niet handig!”, vertellen we elkaar. Twee uur later hakken we de knoop door. De verstandigste beslissing is omdraaien, iets waar we beiden sterk van balen. We moeten echter nog een halve dag lopen en de omgeving leent zich op de laatste plaats voor kamperen. Luid pratend over de wijsheid die wij op de mat leggen door om te keren, staan we ineens op een veel breder pad dat we nog niet hebben gezien. Vooorwaaaaaarts…….!!!

Graag hadden Moniek en ik in het gezelschap geweest van bijvoorbeeld Dennis, een goede vriend van ons of mijn moeder. En wel om het volgende: Om te voorkomen dat partij A (wij) en partij B (de Grizzly of zwarte beer) elkaar verrassen is het heel handig dat je eigenlijk continu overdadig geluid maakt. Lees: fluiten, klappen, zingen of praten. Nu zijn Moniek en ik volgend jaar al vijf jaar getrouwd, dus erg veel valt er niet meer te praten. Dus jullie zullen begrijpen dat iemand bijhebben die hardop denkt geen overbodige luxe is. Bizar trouwens wat voor ‘loop’ je hersenen kunnen maken. Zoveel geluiden die je zou kunnen maken of zinnen die je zou kunnen uitspreken, maar dan niet verder komen dan dezelfde banale klank…..vijf dagen lang. Mmmmm, wat zegt dat nou weer over ons?

Eenmaal terug in Banff was het moeilijk loslaten.

Aiaiaiaiaiaiaiaiaiaiahiiiiiiiiiheeeeeuuuuuuujjjjjowjowjowjowjowhoooeeee….doe mij twee koffie….alstublieft.

Deel onze verhalen:
  • Print
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • eKudos
  • email
  • Hyves
  • LinkedIn
  • MySpace
  • NuJIJ
  • Technorati
Categoriën: ...en meer, Canada

6 Reacties tot zover.

  1. Eugènne says:

    Ohhhhh leuk om dit ook weer te lezen!! Wat een wereldreizigers… zucht!
    Op naar het volgende avontuur! Alle geluk daar!
    X Eus

  2. Len van Rossum says:

    Een heel mooi verhaal vrienden, van een weer mooi avontuur! Wij hadden een waanzinnige tijd met jullie, echt onvergetelijk en bedankt om ons op te komen zoeken. Volgende keer zullen we aan de westkust van Canada wonen en zien we jullie daar voor part 2!!! All the best of luck with your worldwide adventure!!!! L and L

  3. Marlou says:

    Foto’s zijn gaaf!! Die meren en die bergen, ongelofelijk, bijna nep. Gelukkig staan jullie zelf af en toe ook op de foto’s. Die rodeo Stampede lijkt me ook echt cool! Gullie maokt ut meej! Xxx

  4. Marlou says:

    Ik was de reis naar Canada al bijna weer vergeten, ik focus me teveel op Zuid-Korea merk ik… Gelukkig hebben we dit blog nog!! Wat een leuk verhaal weer! Eerst dacht ik; waarom jullie mam mee naar Canada, hahaha, nu snap ik waarom!! Ik ga over naar de foto’s! Xx

  5. Marcel van der Lugt says:

    Check deze soundtrack; https://www.youtube.com/watch?v=Mwx3RvDWvDM (Guarantied by Eddie Vedder) Mooi gevoel dat ik ook in jullie verhaal teruglees.

  6. Klara says:

    Wat een fijn verhaal,vooral omdat wij twee jaar ook een aantal van de beschreven plaatsen hebben bezocht,wij waren in Bannf,Jasrer,Laek Louies zo super mooi.
    Geniet non maar fijn .Jullie verhaal in het Altena nieuws gelezen,erg leuk. Succes met de gang naar zuid Korea.
    Groet Klara.


Meeste reacties op

We did it!

Zo nu en dan verschijnt er een grijns op mijn ...

Expect the unexpecte

Terwijl ik met het lood in m’n benen de twaalf ...

Poesbijk touchdown

De dames van de howdy-doody douane waren heel content met ...

Ringtuuttuutpeppepho

De groene zeeschildpad Mijn hoofd maakt overuren. Met vlagen is het ...

Over de meet

“Met de volgepakte fietsen op de foto voor dat operagebouw ...