Terwijl ik met het lood in m’n benen de twaalf stenen treden naast het vierenhalve meter diepe water beklim, dringt het geluid van m’n schreeuwende vrienden langs de kant door als een ziekenwagen die van afstand binnen je gehoorbereik komt. Eerst als een zachte geluidskriebel, die flauwtjes tegen m’n trommelvliezen tintelt, maar gaandeweg zwelt het aan en is het duidelijk dat ik het echt gaat doen: De doodssprong van m’n leven. Vierenhalve salto met hele schroef…gehurkte en met alleen het rechteroog open. Boven aangekomen passeert het zwaaiend blauw me en het geluid van de met volle teugen genietende bende aan de zijkant vervormd. Totdat ik weer in een vacuüm van stilte zit. Concentratie. Het is nog steeds niet helemaal zeker of ik het nou wel of niet ga doen. Althans voor mij. Voor de rest is het zo klaar als een klontje. M’n voeten liepen zojuist als een held-in-spé naar boven, maar nu ik me op de plank omdraai zie ik daar op de rand van het zwembad mijn verstand, hart en ook wel een beetje m’n ballen liggen. Is dit verstandig jongens? Moeten we – en in zo’n geval spreek je altijd vanuit Koninklijke standaard, zodat je later ‘de ander’ de schuld kan geven – dit nou wel doen?

Dit was een beetje het gevoel wat we hadden over het befietsen van 1050 kilometer ellende van Hall’s Creek (Western Australia) naar Alice Springs (Northern Territory). De Tanami Road, zoals onze vroegtijdige dood heet, zou een barre tocht worden waar de dingo’s geen brood van lusten. Achteraf gezien: Het viel allemaal wel mee. Het liep allemaal wel los. Het kwam allemaal wel goed. Voorbereiding is het halve werk en omdat we dubbel zo goed voorbereid waren, was het klusje eigenlijk al geklaard.

Het plan bestond uit de volgende onderdelen: De community’s Billiluna, Chilla Well en Yuendumu (respectievelijk op ongeveer 300, 650 en 800 km vanaf start), een afgesproken waterdump, de Granites Mines, de mensen die nog het voormalige Rabbit Flat roadhouse bewonen (wel schappelijk benaderen, anders word je met de buks het terrein afgejaagd)en een grote plastic zak voor wat survivaltechnieken. Al deze potentiele mogelijkheden gaven ons voldoende vertrouwen om te gaan dobbelen. Het bleek dat we hoge ogen gooiden, want de eerste community was volledig operationeel. We vielen met onze kont in de boter bij de Tanami-mijn. Tijdens het info verzamelen begrepen wij namelijk dat het daar dicht was. En tot slot: Door het regenachtige en bewolkte weer  na de zesde dag, was de temperatuur ook dusdanig dat we de 15 liter per dag konden halveren en dus twee keer zolang met een volle fiets konden doen.

De kippen eraf en alle gekheid erop

We wilden nou eens een stuk fietsen waar we geen andere fietsers tegen zouden komen; gelukt! Een kwart van de Australiërs die we vroegen over de Tanami gaven aan dat ze er nog niet met de 4×4 overheen zouden gaan. Velen verklaarden ons voor gek dat we het met de fiets wilden doen. Sommige knikten instemmend maar hun ogen spraken boekdelen (die zijn krwiet) en andere baalden dat ze nooit zulke avonturen hadden ondernomen. Sommige zeiden zelfs onmogelijk. Niets te zien en zeer weinig water te verkrijgen als je daar voor langere tijd wilt bivakkeren. Achteraf kunnen we bevestigen: Er is inderdaad weinig te zien en het is een draak van een weg. Wat van te voren niet bedacht kon worden gebeurde…

Er moest wel even wat gepland worden. Dat alle bouten en moeren zich vrij van schroefdraad zouden gaan stuiteren, dat zou allemaal wel. Een fiets is er om gemaakt te worden. Maar waar kunnen we water halen als er geen Emté is en de woestijn heeft het schaarse water al tot een respectabele twee meter onder de grond getrokken?

Onze nieuwe, frisse hersenen, na een dag rust, boden uitkomst. (Je moet nooit dezelfde hersenen gebruiken als waar je het probleem mee gecreëerd hebt.) Op weg naar Fitzroy Crossing bedachten  we twee interessante dingen; een waterdump laten maken door anderen die over de Tanami Road gaan en nóg meer van onze spullen vooruit sturen, zodat de vrijgekomen ruimte ingevuld kan worden met water. Want waar heb je nou kleren voor nodig als je in het droogseizoen een woestijn inrijdt en om zes uur in een lekkere warme slaapzak ligt? (Nou…zie titel…)

De dames die we tijdens de maaltijd op de camping in Fitzroy Crossing spreken zorgen ervoor dat wij de spullen niet op hoeven te sturen per post. Erin, Sophie en Rachelle komen namelijk uit Alice Springs, gaan ook over de Tanami Road en vinden het leuk om deel uit te maken van ons plan. We spreken af waar zij het water gaan verstoppen, zodat we samen met deze dump en de overige locaties waarvan we 99% zeker zijn dat we er één van de ingrediënten van bier kunnen halen, voldoende plaatsen hebben om te tanken. Met voor twee weken eten, voornamelijk couscous en nutella, drie onderbroeken, twee paar sokken, een t’shirt en overhemd, een windstoppertje en een korte broek zit er precies anderhalve tas vol. Mo’s samenstelling is niet veel anders. Ik geloof dat zij nog een extra onderbroek en een paar sokken bij zich heeft. (Heb ‘r nog wel gewaarschuwd dat ze met dit vermeerderde gewicht niet moet gaan piepen als het daardoor te zwaar zou gaan worden.) De rest van de tassen worden onder de kraan gehouden en we krijgen ze gevuld tot samen 47 liter. Goed voor in ieder geval drie dagen.

T A N A M I  D E S E R T  R O A D: Thou hast not to like it, thou just hast to do it!

Om 05.10 zitten we vanuit Hall’s Creek op de fiets richting de aanvang van de Tanami Road. Met een gezonde spanning, dat wel. Bij aanvang van ons onzekere lot maken we een foto onder het verkeerbord. We komen er al snel achter dat de buffy om onze nek onze grote vriend gaat worden. Niet zozeer tegen het stof van de roadtrains, waar men ons van te voren voor gewaarschuwd heeft, maar voor de ontelbare vliegen. In tegenstelling tot Turkmenistan, waar ze massaal op het eten gingen zitten, proberen ze hier elkaar te vertrappelen om het verst achterin je ooghoek te zitten. Andere hotspots zijn je lippen, in je mond of in je oren. Eigenlijk alle plaatsen waar je ze niet kunt negeren. Wij visualiseren ons wat personen die hier compleet door zouden draaien. En we denken aan sommige Afrikaanse gebieden, waar dit ook aan de orde van de dag is, maar niet tijdelijk. Het heeft ook voordelen. We spuiten veel anti-vliegenblerf, wat weliswaar niet werkt tegen de etters, maar ons wel een fris luchtje geeft. We rieken dus aangenaam door vergif. Veo, noemen wij het ook wel. Vliegendeodorant met de merknaam Tanafly…

Het wegdek is de eerste dag betrekkelijk goed. Soms wat zand of wasbord. Later zullen we uitvinden wat soms geen wasbord met je doet. Het zand wat hier ligt bestaat voor delen uit het zogenaamde ‘bulldust’. Heel erg fijn spul, een beetje zoals meel. En dit gaat overal in, op en tussen zitten, dus dat betekent ’s avonds geen billetjes zalven. De T.R. is niet echt spectaculair. Een enigszins eentonige omgeving. Hier lag voor ons ook de uitdaging; Lang, eentonig ploeterwerk. Leven van boterham naar boterham. De hoogtepunten van onze dagen. Na de avondmaaltijd maken we weer lange nachten, die we duidelijk nodig hebben, want we komen van ver als de wekker gaat. Vanaf vertrek mogen we vaak meteen weer aan de bak om door het zand te komen.

Langs de weg liggen met enige regelmaat personenauto’s, op z’n kop, uitgebrand. Naar wat wij denken overbelast, opgeblazen en in brand gevlogen. Of later in de fik gezet door locals, nadat ze alle bruikbare materialen eruit hebben gehaald.

Sommige dagen zijn de kilometers lang en ben je ervan overtuigd dat er geen reet van klopt wat je op de borden leest. Toch zien we op de kaart dat we gestaag vorderen. We weten ook dat je denkt wat je wilt geloven. Voorbeeldje: Als je op de kaart uitgerekend hebt dat iets nog 20 km is en je vraagt het iemand om het te verifiëren en betrokkene zegt 15, dan denk je YES, zelfs nog minder dan dat ik dacht. Zegt betrokkene echter 35, dan denk je niet BALEN, maar dan denk je HIJ KAN HET NIET GOED INSCHATTEN.

Mijnhotel: Ons bed and breakfast

Al vroeg in de  middag komen we ‘m tegen. Onze Neil. Momenteel  werkzaam als één van de vier mensen bij de niet in gebruik zijnde Tanami-mijn. Hij draait om met de auto om even te checken of alles okay is. Wanneer hij ons ziet zitten onder ons geïmproviseerd zonnescherm met het couscous tussen onze tanden en twee dikke duimen in de lucht, schat hij in dat dit het geval is. Hij geeft te kennen dat we welkom zijn bij de mijn om water te komen halen. Wij wisten niet eens dat deze mijn open was, want onze dump ligt zo’n beetje naast de voordeur daar. Maakt niet uit. We gaan in ieder geval even gedag zeggen. De laatste 50 kilometer fantaseren we beiden over een heerlijke barbecue, waarmee we onthaald gaan worden. Eenmaal bij de mijn horen we dat het barbecueën om half acht begint. We kijken elkaar lachend aan, want eens te meer worden onze gedachten werkelijkheid. Terry, de huisnicht, biedt ons zelfs een kamer aan, compleet met toilet en douche. Ons eerste bed in Australië. Dit hadden we dan niet durven dromen. En het wordt nog mooier. Ondertussen ontmoeten we Anthony en Marc en we maken er een redelijke anti-AA-avondje van. Terry geeft te kennen dat we de volgende ochtend lekker kunnen ontbijten in de eetzaal. We zijn allen verbaasd als de eerste regendruppels het golfplaten dak raken. Regen? Ja! En niet zo’n beetje ook. De volgende ochtend is de lucht nog steeds heel erg bedroefd. We vragen of het geen probleem is als we nog een paar uurtjes blijven hangen, want om nou weg te rijden in de regen… Geen enkel probleem. En als we iets willen eten of drinken… Eén koffie worden er twee, waarna de lunch volgt. Vandaag gaan we niet meer weg en het eten voor zes staat al weer op. Vanaf laat in de avond houdt het gejank op. De hele nacht is het droog, zodat wij de volgende dag kunnen vertrekken. Nóg twee dagen mogen we genieten van het Aboriginal regendansresultaat. Gelukkig steeds met een dag ertussen, zodat het maar ‘gewoon’ blubberen wordt, i.p.v. ‘extreem’ blubberen. We kunnen er wel om lachen. Dolletjes, wat zijn we toch bikkels. Nog maar 600 kilometer naar Alice Springs…

Alweer een hersenscheet?

…en WE LEVEN! Knijp…knijp, ja we zijn wakker. Soms moet je de sprong gewoon wagen. Gewoon naar het einde van die plank rennen en afzetten. Gewoon doen wat je voelt. En er voor openstaan om alles of niets te krijgen. Niet bang zijn om op je bek te gaan of om een verkeerde beslissing te nemen. Een keuze máken is beter dan er géén te maken. Of beter; toch iets doen, als je denkt dat je geen keuze hebt. Niet blijven dagdromen en denken dat er een DSC_0747andere film JOUW scenario speelt. Zoals de coltrui eens zei: “Er komt een moment dat je leven als een film aan je voorbij flitst……en dan kun je maar beter zorgen dat die film een beetje interessant is. Het is waar! Don’t live your life everyone expects you to, in order to teach your childeren to live their lifes you expect them to live. Gooi er eens wat jus over. Maak eens wat rare sprongen. Doe eens wat anderen niet voor jou bedacht hadden. Voorkom dat je Hermant. Knijp…knijp, ben je nog wakker? Ineens realiseer ik me iets. We doen ons best om zo oud mogelijk te worden, zodat we er het meeste uit kunnen halen. En we vergeten vandaag te leven.

Als we op een onverharde weg rijden, kijken we allebei uit naar die gladde asfaltweg. En dan wil je niet op een zandweg rijden met duizend kilometer aaneengesloten wasbord, blubber en plassen. Maar toch… Zodra je op het asfalt rijdt ben je het ook snel weer zat.

Het leven ziet er te vaak op deze manier uit. Nauwelijks weerstand en binnen de witte lijntjes die eeuwig parallel aan elkaar lopen. Vooral niet afwijken, want dan is er geen structuur meer. En dat is alles behalve wenselijk voor de grote massa die dat pad willen volgen. En als we eens gek willen doen, een bocht willen maken, dan doen we dat met z’n allen. Ook parallel, zodat iedereen weet wat er gebeurt. De ene lijn ben jij en de andere lijn de mensen waar je mee te maken hebt; je relatie, je collega, om het even wie. Allemaal dezelfde kant op. Het onverharde pad leert je echter iets. Er zijn geen lijnen; je kunt gaan waar je wilt en afwijken naar eigen inzicht, terwijl je toch dezelfde kant op gaat. Het onverharde laat je dingen waarderen. Kijken naar jezelf en kijken naar het pad waar je gaat. Ga ik links of rechts om die bult? Hier moet ik harder trappen om door het losse zand te komen. Hé, hier is het een stukje harder, lekker om op te rijden. Op onverwachte momenten slaat je stuur wel eens om. Van hard toch ineens weer zacht. Je moet werken om op de fiets te blijven en de boel te corrigeren. Soms komt het voetje aan de grond, maar vaak ook weet je het er goed vanaf te brengen. Een kleine overwinning. Een goed gevoel. Als je op het asfalt rijdt hebt je deze vertraging niet. Soms heb wegwerkzaamheden, maar dat zijn lastige obstakels die alleen maar tijd kosten. Want je wilt door. Je ziet van alles moois langs de weg, maar je gaat te snel om te stoppen. Onverhard word je af en toe gedwongen om te stoppen, de situatie te beoordelen, te leren van eerder gemaakte fouten. Soms wil je stoppen omdat je het gehobbel even zat bent. Op zo’n moment kun je om je heen kijken en echt zien. De kleine dingen, die je gemist hebt terwijl je op de snelle asfaltweg zit. De kleine dingen die nou juist zo waardevol zijn. Waardevoller dan je durft te vermoeden op het asfalt. Maar als je ze ervaren hebt, dan wil je meer en kom je er achter dat het in essentie daar om draait.

Ik kan het me nog precies herinneren. Twee dagen voor vertrek ben ik nog wat aan het rommelen aan m’n fiets en zeg tegen m’n schoonmoeder: “Ik moet nog een slangetje vinden dat in aan de dop van de waterfles kan maken. Op die manier kan ik makkelijk drinken, terwijl ik blijf fietsen…”. Zegt ze: “Je kunt ook gewoon even afstappen…” Hoe waar!!!! Voorbeeldje: Ik kan makkelijk een uur naar mieren gaan zitten kijken. Als we afgestapt zijn om wat te eten en we gooien het tafelzeiltje uit dan zitten we òf goed òf niet goed. Je leert bij welke mieren je kunt gaan zitten en bij welke je een onrustige maaltijd hebt. We hebben al wel twintig verschillende soorten en maten gezien. Van heel groot (zo’n twee centimer) tot heel klein (bijna niet te zien), dromerige mieren en agressieve mieren. Maar van één bepaalde familie kun je er beter geen pletten. Die scheiden een behoorlijk penetrant geurtje af. Niet vies, maar héél sterk. (Als je één mier doodtrapt, dan ruik je het al omhoog komen.) Met het vrijkomen van die geur trigger je de hele ondergrondse gemeenschap en voor je het weet proberen ze je als een soort van Aladin op z’n vliegende tapijt naar hun hol te brengen. Heel intrigerend hoe dat samenwerkt, maar ook heel irritant dat gebijt.

Terug naar het verhaal. In beide gevallen gaat het leven voorbij. Bij de één heb je veel ‘belangrijke’ dingen kunnen zien, maar ben je nooit gestopt. Bij de ander heb je waarschijnlijk niet alles kunnen zien omdat je bezig was, maar heb je sommige dingen heel intensief beleefd. Wat is beter? Door een eenieder zelf in te vullen. Ik hoop je alleen even aan je handrem te trekken. Je te vertragen, misschien wel stil te zetten op het asfalt om aan dat bloempje te ruiken. Het zijn waardevolle momenten.

Niemand heeft de wijsheid in pacht en een absolute waarheid bestaat misschien niet. Voor mezelf weet ik dat ik liever in het zand rij. Met de wetenschap dat het asfalt eraan komt…als ik wil…

En dan daarbij: Haasten gaat niet!

Deel onze verhalen:
  • Print
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • eKudos
  • email
  • Hyves
  • LinkedIn
  • MySpace
  • NuJIJ
  • Technorati
Categoriën: Australië

22 Reacties tot zover.

  1. Eugènne zegt:

    Jullie zijn zéker niet aan het Hermannen! Die wolven durven niet eens bij jullie in de buurt te komen 😉
    Keep on the good work!
    X Eus

  2. Jerry en Floor zegt:

    En oh ja, heeeeele gave pics!

  3. Jerry en Floor zegt:

    Fijn dat jullie dit soort gedachtes delen met ons, in een maatschappij waar alles maar doorgaat en men nooit tijd neemt om ergens bij stil te staan. In een woestijn heeft je koppie daar alle tijd voor en komen er dit soort mooie teksten tevoorschijn waar wij alleen maar heel blij van worden en ook weer even na gaan denken over hoe we ons leven indelen. Worden we hier nou het gelukkigst van? Jullie schudden mij in ieder geval vaak genoeg wakker :-), fijn! Had het al gezegd, maar ben echt trots op jullie en stiekem ook wel een beetje opgelucht dat jullie woestijn avontuur goed is afgerond ;-). Geniet ze liefies!

    Dikke kus

  4. Marlou zegt:

    Oh my god, australie deel 2 zouden wij zo aan onze muur willen hangen, komt goed uit, want we hebben nog een kale muur over… mogen we? Echt hele gave foto’s, ook super grappige foto’s… We willen meer meer meer meer!!
    xxx

  5. Marlou zegt:

    Jaap had me gewaarschuwd dat het een lang stuk zou zijn, daarom een mooi moment uitgekozen om het te lezen… NU! In de zon, samen met mijn Arian. Ik ben bijna in staat om een boekrecensie te gaan schrijven, maar doe ik toch maar niet. Het is een leuk stuk om te lezen, enorm grappig (couscous tussen de tanden en 2 dikke duimen omhoog) en fascinerend (de vergelijking van fietsen door het zand vs. asfalt en het leven). Stof om over na te denken…
    De foto’s zijn ook weer kei gaaf!!! Dei sunset foto, keeeiii mooi!! Nu nog deel 2 bekijken…
    Tot snel weer, wij houden er van!!
    xxx Marlou en Arian

  6. Dwien en Koos zegt:

    Tanami desert road, weer eentje om te onthouden! Net tikkeltje anders de dan de Pamir. 😉
    Leuk verhaal en prachtige foto’s.
    Geniet van alle momenten!
    Grtn,
    Dwien & Koos

  7. Bert Pennings zegt:

    Hoi luitjes,volgens mij heb ik en stukje gemist van de verhalen.Maar des al niet te min is dit weer geweldig en zoals andere al zeiden stof om over na te denken.Weet je waarom er wel borden staan met “soft edges”en niet bij “hard edges”? Daar is de grond te hard voor.
    Ari en Mo nog veel fiets plezier.Knuffel en xx Bert

  8. Kim zegt:

    En ongelofelijk mooie foto’s!!!! Echt onbeschrijfelijk!

  9. Kim zegt:

    Een geweldig verhaal om te lezen. Zit achter de computer op mijn werk en iedereen vraagt waarom ik toch steeds moet lachen!! Super!! Liefs Kim

  10. Klara zegt:

    Wederom een geweldige belevenis.Dan zo’n onverwachte mijn met fijne ontvangst,mooi meegenomen en heel plezierig als je het niet verwacht.Wel een zware trip die jullie beschrijven,petje af.Geniet van et vervolg.Hou doe.

  11. Arno zegt:

    Geweldig verhaal, jullie weten mij (en velen met mij) op een prettige en nuchtere manier naar het leven te laten kijken! Super dat jullie deze avonturen en state of mind met de ‘buitenwereld’ delen!
    Lekker bezig!
    groetjes

  12. Luz Zapata zegt:

    hey hallo, wederom een mooi verhaal.
    Geniet ervan.

    groetjes Luz

  13. Dennis, Justine en Nick zegt:

    Wat fijn om weer eens wat van jullie te lezen het was voor ons al veel te lang geleden!
    Wat een avonturiers zijn jullie toch, komt er ooit nog een film over jullie uit? Echt bizar wat jullie zien en meemaken. En dan die foto’s wat zijn die prachtig zeg daar kunnen we echt van genieten, ga zo door!

    Blijf nog maar lekker genieten lieverds!

    Liefs van ons.

  14. Jac en Ria zegt:

    Hallo,
    Leuk om eindelijk weer eens iets te lezen over jullie.Natuurlijk hadden we al het een en ander van Joan en Toon gehoord.Maar het stukje filosofie is een ander verhaal.We hebben weer genoeg om over na te denken!!
    Blijft natuurlijk het feit dat we het ontzettend knap vinden dat jullie zo’n zwaar traject afgelegd hebben.
    Groetjes.

  15. Renate zegt:

    Hey hallo!

    Geweldig om jullie zo te blijven volgen!
    Ik ga eind juli alvast de boel verkennen in Moskou :-)

    Keep up the good work, enjoy
    Kijk uit naar het volgende verhaal…..btw de foto’s zijn prachtig.

    Groetjes Renate

  16. “It is our choices that show what we truly are, far more than our abilities.”

    “Als het vuur gedoofd is” geldt gelukkig ook niet voor jullie!!

    Geniet van jullie vrijheid, deze prachtige wereld en vooral van elkaar!!!

    Groet, Irene de Rooij

  17. Arjan, Debora, Jayden zegt:

    Mooi omschreven zeg, van die harde en onverharde weg. Echt een nadenkertje…

  18. tjonge wat een verhaal repect voor jullie beide, een indrukwekkend verhaal, veel succes jullie tweetjes.groetjes uit Kapfenstein.

  19. maarten zegt:

    Jullie zijn niet wijs………………………………..
    of juist wel?

  20. Heidi zegt:

    ‘Stof’ om over na te denken, mooi stukje tekst! XX

  21. lotte van laarhoven zegt:

    WOW! Ongelooflijk mooi geschreven weer! En wat een inspiratiebron voor velen!! Liefs, x

  22. Len en Libby van Rossum zegt:

    Hello Arian and Monique,
    Another fantastic adventure, keep going the extra mile, that will make your life so much more special!!! Let us know when you are in Sydney and we will Skype to salute with a few beers mate!! Watch out for skippy ha ha


Meeste reacties op

We did it!

Zo nu en dan verschijnt er een grijns op mijn ...

Expect the unexpecte

Terwijl ik met het lood in m’n benen de twaalf ...

Poesbijk touchdown

De dames van de howdy-doody douane waren heel content met ...

Ringtuuttuutpeppepho

De groene zeeschildpad Mijn hoofd maakt overuren. Met vlagen is het ...

Over de meet

“Met de volgepakte fietsen op de foto voor dat operagebouw ...