Over de meet

Bericht door arian 21 Reacties

“Met de volgepakte fietsen op de foto voor dat operagebouw in Sydney, dat hadden we toch voor ogen toen we vorig jaar wegreden”, zegt Moniek tegen mij. Ze kijkt nog eens op de kaart, die als een sprakeloze tomtom op de stuurtas zit. Iets wat ze altijd graag gedaan heeft deze reis. “Ja, dat is toch echt hier”. Een dikke glimlach volgt.

“We zijn er”. Zachtjes knijpen we in elkaars handen. Aangekomen op de plaats die we thuis geroepen hebben. Gezond en zonder problemen die geen oplossing op sleeptouw hadden. Ons gevoel is dubbel. Aankomen in Sydney voelt zoals we het al bedacht hadden. Als het begin van het einde. De cooling-down in Europa staat te gebeuren. Nog twee keer een volle maan, voordat we weer op een plaats zijn waar je niet meer aan volle manen denkt. Met minder geld, maar rijker dan ooit.

We nestelen ons op de betonnen rand langs Sydney’s trots. We zeggen niet veel. De glimlach blijft staan in de twee gezichten die zich proberen te realiseren welke reis ze hier gebracht heeft. Een periode die in tijd gezien nauwelijks opgemerkt zou kunnen worden, maar qua beleving, zelfreflectie en intensiteit voldoet aan meerdere generaties. De klas is bijna uit. We zijn nog nooit zo graag naar school gegaan.

Intensiteit. We hadden natuurlijk ‘gewoon’ van Melbourne naar Sydney kunnen fietsen. Langs de kust bijvoorbeeld. Niemand had het ons kwalijk genomen als we een paar weken zon hadden gepakt op de hoofdzakelijke vlakke wegen langs de vloedlijn. Inderdaad. Had gekund. Daarentegen kozen we voor het mooie landschap binnendoor. Lekker veel hoogtemeters, regen en als we boffen nog wat sneeuw. Op naar Canberra…door de achtertuin. Na bijna vijf weken niet fietsen was het toch weer even wennen.

We kiezen ervoor om een aantal railtrails te nemen. Deze voormalige spoorlijnen, die nu dienst doen als wandel-, fiets- en paardrijpad, zijn in veel gevallen half verhard. Wat meteen inhoudt dat ze ook half verzacht zijn. We trappen ons soms een bult. Ook omdat het vanaf de eerste fietsdag goed heuvelachtig is met pittige klimmetjes. Wat een paar weken al niet met je kan doen. Net buiten Melbourne, in een wijk die luistert naar de naam Eltham, krijgen we te maken met een aantal opeenvolgende ‘killers’. Klimmetjes die maar één zin in je hoofd proppen: Wat is er zo leuk aan fietsen? En iedere keer als ik bovenkom moet ik denken aan die wielerwijsheid die ik recent ergens las. De beloning van klimmen is het bovenkomen en niet zoals velen denken de afdaling. Het naspel is toch ook niet de beloning van het voorspel. Iedereen die weleens wat heuveltje gepakt heeft weet dit.

De heuvels tussen Mansfield en Whitfield doen uiterst verdrietig aan. De gure wind giert en weet ieder gaatje in onze kleren te vinden. De wolken dreigen met een hoop nattigheid. Helaas blijft het niet bij dreigen. De gombomen piepen en kraken door de kracht van wind. Her en der liggen de voormalige ledematen van deze inheemse soort in stukken gevallen op de weg. We voelen er weinig voor om deze knapen terug de boom in te koppen, dus behoedzaam houden we de omgeving in de gaten, terwijl we naar boven slakken. “Waar jullie naar toe willen is zeventig kilometer verderop, waarvan vijftig klimmen”, horen wij het nog galmen in ons hoofd. De infojuffrouw heeft niet gelogen. In ons regenpak is het ondertussen ook gaan regenen. Als twee duikbuddy’s betrekken we ’s avonds de tent. In de ochtend is het weer eb. De zonnige noten op de balken die door het grijs prikken bezingen het begin van een mooie dag.

Talmalmo in een notendop

Tachtig kilometer fietsen op een kaart van 1 op 10.000 geeft een veel beter gevoel, dan 110 op een kaart van 1 op 2.000.000. Dat komt omdat driemaal per dag een nieuwe kaart erbij pakken, omdat je er vanaf gereden bent, veel gaver is dan ’s avonds je drie centimeter vooruitgang stiften. Na het dichtvouwen van de zoveelste kaart komen we in de buurt van Talmalmo en de boerderij van Bron en Vyner. Deze mensen nodigden ons uit, nadat we in gesprek raakten in Port Lincoln. “Als jullie in de buurt komen en een echte boerderijervaring willen hebben…” Euhm? YESSS, PLEASE!!!!!

Op een kleine honderd meter van de weg rammelen we twee keer over een veerooster, voordat een vriendelijk gezicht ons binnenloodst. Dat we welkom zijn is duidelijk. Bron valt ons om de nek, alsof we twee verloren kinderen zijn die na twee jaar fietsen weer thuiskomen. “Thee?”

Wat meteen opvalt is de heerlijk huiselijke sfeer, zoals je die verwacht in een plattelands woning. Platteland is misschien niet helemaal het goede woord. De grote ramen aan de voorzijde van het huis geven visueel toegang tot het bergachtige landschap rondom wat lappen vlak, waar een deel van Vyners koeien loopt. Zo’n twaalf- tot vijftienhonderd laten we ons vertellen. “Een groot deel loopt ook aan de andere kant van die  verhoging. Dat gaan we maandag wel eens bekijken”. Het hele weekend worden we weer verschrikkelijk in de watten gelegd en genieten we van dit ‘young in spirit’ stel.

“Can you handle a motorbike as well as your pushbike?”, vraagt Vyner maandagochtend. Het is maandag en vandaag moet er gewerkt worden. Nou ja, gewerkt… Het voelt voor ons niet erg als werken. De dag is, zoals de andere dagen, begonnen met het ontspannen ochtendritueel. Vyner maakt al sinds jaar en dag om zeven uur een kopje thee voor Bron, waarvan ze lekker nog een poosje genieten in bed. “Dat houdt het vlammetje aan”, knipoogt Vyner naar mij. Ik neem dit maar op als een tip. Voortaan knipoog ik naar Moniek in de ochtend. Rond achten schuiven we ontspannen wat ontbijt naar binnen en na het bakkie koffie neigen we toch echt naar wat activiteit. We krijgen wat laarzen om de hoefjes en een dikke jas met handschoenen, want met dit weer op een 80cc kan het best fris worden. Na een klein rondje ‘inkomen’ lellen we met z’n vieren (samen met Keith, een neef) op onze gemotoriseerde paarden (Mo rijdt op een motor met zijwieltjes…een quad) door het graslandschap. We ‘musteren’ de twee merken koeien in een hoekje en onder wat mentale druk begeleiden we ze naar de andere kant van de heuvels. Sommige doerakken proberen door de denkbeeldige linie heen te breken, maar wat communicatie middels het draaien van je rechterhand doet deze heroïsche gedachte bevriezen. Loeiend en schijtend, met ogen zo groot als schoteltjes harken ze in rotten van drie over het weiland in de door ons aanbevolen richting. Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming vragen ze zichzelf weer af waarom ze zich weer zo druk gemaakt hebben over deze verplaatsing. “Harry…dit doen we toch elke maand, of niet? Waarom zit ik dan iedere keer weer helemaal onder m’n eigen stront?”

Een uurtje wachten op een wortelkanaalbehandeling duurt langer dan deze hele dag. Wat een te gek bestaan. Tuurlijk heeft Vyner hard moeten werken om dit zo te krijgen zoals het nu is, maar als je een groot deel van je leven wat rustiger aan kunt doen en ‘van afstand’ kunt genieten van wat je hebt, dan zeggen wij; petje af! Maandagavond besluiten we (onder lichte druk J) om nog een dagje langer te blijven. We gaan de nieuwe dag wat bomen planten, …”een goede reden om over vijftien jaar nog eens terug te komen”…, zegt Vyner, terwijl hij wat fotootjes schiet als wij de gaten dichtgooien.

Yin en haar positieve broer

Vier dagen later, een dag later dan we dachten en zes weken eerder dan we willen, vervolgen we onze route weer. Pijpenstelen. In een klein café-restaurantje kruipen we bij de openhaard om de zaak te drogen. We zien dat de eigenaar, Nick, omkomt van het werk. Het drukke uurtje, zeg maar. Onder het bedienen, opruimen en afwassen door vertelt hij ons dat het moeilijk is om aan personeel te komen. Wij besluiten om hem een klein handje te helpen. Reizen blijkt ook voor de jongeman geen vies woord te zijn. Maar liefst tien jaar heeft hij het zelf gedaan, voordat hij deze tent ging beginnen. Als we concluderen dat de omstandigheden buiten onverminderd hetzelfde zijn gebleven, nemen we de uitnodiging voor een warme douche graag aan. Thuis zet deze chef zijn dagtaak voort en kookt een buitengewoon prakkie. Bovendien moet het grootste deel van die doos bier op, want bier gaat stinken als het te lang staat, volgens Nick. Ik moet denken aan hoe het onwaarschijnlijke toch altijd gebeurt. Positief en negatief, altijd in balans. Van alle plaatsen die we kunnen kiezen om naar binnen te gaan, komen we terecht bij Nick. Net nu het weerbeeld er voor de komende nacht belabberd uitziet, worden we uitgenodigd. In dit geval geluk. Op een compleet verlaten weg waar je al uren niets bent tegengekomen zie je iets naderen. Een tegenligger. Juist op dat moment hoor je vanachter ook iets. Een achteropkomer. En jij rijdt daar waar zij elkaar passeren op een weg die niet breed genoeg is. In dit geval pech. C’est la vie, maar het blijft toch bijzonder.

Net zo makkelijk staan we de twee nachten voordat we de hoofdstad bereiken weer tot over onze enkels in de modder in een door mensen verlaten gebied. Tussendoor, in Wee Jasper, duiken we een in de toeristenwereld bekende kroeg in. Tenminste. Dat denken we. We moeten nog een uurtje wachten voordat het slot eraf gaat. Ondertussen luisteren we naar de bandrecorderverhalen van een man waarvan we vermoeden dat z’n moeder ook z’n zus is. Helemaal zeker weten we het niet. Z’n vader zou ook z’n broer kunnen zijn. Als de deur eindelijk door een derde partij wordt opengemaakt, blijkt de goede man zowel vast barpersoneel als vaste klant. Terwijl hij drie biertjes wegkapt zet hij voor ons koffie. Ondertussen behangen wij alle vindbare krukken met al het nats dat we aanhebben. Wij schatten in dat het laagseizoen is en dat het niet vol komt deze dag.

Daar hebben we Yang weer. Terwijl Moniek twee broers van Douwe Egberts haalt, raak ik aan de praat met twee stelletjes wielrenners. Veel onverwachte vragen worden op mij afgevuurd: Waar vandaan? Hoe lang er over gedaan? Hoeveel lekke banden? Kilometers per dag? Ik maak er natuurlijk maar een grapje van nu. We vinden het nog steeds leuk om mensen te vertellen wat we aan het doen zijn. Gewild of ongewild:-) Het voelt een beetje oncomfortabel om hun uitnodiging aan te nemen, nadat ik net verteld heb, hoe gastvrij we overal ontvangen worden. Maar ja, wij zijn klonten als we nee zeggen. Ik bedoel… het heeft duidelijk voordelen t.o.v. een tent op een camping buiten de stad. Mike en Miriam hebben nog een leuke film voor de tweede avond: Bienvenue chez les Ch’ti, regisseur Danny Boon. Hilarisch!!!! Toch eens wat vaker Franse films kijken, want ‘Untouchable’ was ook al briljant.

Sydney

Oz zit er bijna op. Zondag 8 september 2013 vliegen we naar Helsinki. Het plan om naar Moskou te vliegen is van de baan gegaan, omdat we als niet-Australiërs geen visum kunnen krijgen hier. Paspoorten opsturen, daar houden wij niet zo van. Er werken slecht een handjevol echte professionals in de wereld en die werken niet bij de post.

In Turkije reden we als één van de eerste toerfietsers Nancy en Dave tegen het lijf. Zij waren op weg naar Nederland, vanuit Sydney. We wisten al een jaar dat ons bedje gespreid zou zijn op onze eindbestemming. Nog twee fantastische mensen die we toe kunnen voegen aan onze gedachtenlijst. Er is een andere benadering nodig om al deze mensen in het juiste daglicht te stellen. Een benadering die ik over het algemeen niet gekozen heb in de blogs van deze reis. Niet omdat we het onvoldoende hebben gewaardeerd. In tegendeel. Ik hoop dat ik bij terugkomst de trigger krijg om het op de juiste manier te omschrijven. En jij bent in dat geval de eerste die het mag lezen. Beloofd!!

Deel onze verhalen:
  • Print
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • eKudos
  • email
  • Hyves
  • LinkedIn
  • MySpace
  • NuJIJ
  • Technorati
Categoriën: Australië

21 Reacties tot zover.

  1. Steven zegt:

    Wat een waanzinnige trip hebben jullie er toch al op zitten! Het lezen blijft verslavend en kijk al weer uit naar de avonturen die jullie nog met ons willen delen! Geniet nog even goed van alles straks begint het normale burger leven weer

  2. toos en ad nagtzaam zegt:

    Hallo,
    Nou geweldig hoor de meet gehaald iets waar jullie al heel veel over gedroomd hadden.Moet wel een heel goed gevoel geven zo, van dat hebben we toch maar mooi gedaan.
    Neem aan dat jullie weer op de fiets zitten richting Chaam met een behoorlijke omweg, want ja jullie kunnen er niet genoeg van krijgen
    We zullen jullie verhalen missen, maar we gaan jullie weer live zien, ik denk dat er heel veel mensen blij zullen zijn.
    Nou heel veel succes met de laatste etappe.
    groetjes.

  3. Ann zegt:

    mmmmmmmmmmag het nog wat blogverhalen verder zijn?

    Dank voor het meegenieten, ik heb genoten!

  4. Walter en Tine zegt:

    X!

  5. Jacqueline zegt:

    geweldig , wat jullie hebben gepresteerd .
    ik heb genoten van jullie mooie verhalen , ik wens jullie een fijne thuiskomst je kan hier nog lang van na genieten …
    groet van mij , ,n vreemde voor jullie .
    maar ik vond het leuk om jullie te mogen volgen .
    wel Thuis
    groetjes Jacqueline

  6. Eugènne zegt:

    Hey bikkels!
    Tjeeeeeee! Wat is de tijd gevlooooogen! Bizar gewoon….
    Weer terug in Europa, toch ook wel weer een fijn gevoel vind ik. Ik kijk uit naar jullie terugkomst om jullie ervaringen in ‘real life’ te horen.
    en ik ben natuurlijk ook benieuwd wat jullie volgende project gaat worden, ik kan me niet voorstellen dat er geen vervolg gaat komen :)
    Geniet nog van alles!! X Eus

  7. Lotte zegt:

    Lieve Mo en Arie!!! Hoop dat jullie een goeie vlucht hebben gehad, toch zeker zo comfortabel als op de fiets hoop ik:-D. Toch gek dat jullie nu alweer zo dichtbij zijn, krijg ineens de drang om een aftelkalender te gaan maken. Met dan ergens over een paar maanden!?? DE grote dag dat jullie aankomen bij de finish in Chaam. Lijkt me echt mn allerlievelings om tegen jullie weer ‘welkom’ te kunnen zeggen hier in Breda. Xx Lot

  8. Batsie zegt:

    Een spannend jongens boek komt ten einde,geweldig om jullie avonturen te hebben gevolgd. Ik hoop dat jullie straks weer je draai kunt vinden in je thuisland.

  9. Jac en Ria. zegt:

    Hallo Moniek en Arian,

    Succes met de laatste etappe.
    Tot ziens in oktober.

  10. Wycher zegt:

    “One’s destination is never a place, but a new way of seeing things.” (Henry Miller)

    “The use of traveling is to regulate imagination by reality, and instead of thinking how things may be, to see them as they are.” (Samuel Johnson)

    Vond ze wel het delen waard :)

    Welkom terug in Europa! Daar hebben ze trouwens 1 munt waarmee je in meerdere landen kunt betalen, bizar gewoon!

    Haayhaay!

  11. Aat en Chris zegt:

    Hoi Arian en Moniek,het is nog niet helemaal voorbij, jullie wereldtrip, dus doorgaan met genieten van nieuwe ervaringen. Dichter bij huis, langzaam afkicken, maar wat je zegt, zoveel rijker…dat is onbetaalbaar. Veel liefs en nog een fijne tijd gewenst, Aat en Chris

  12. Kim en Freek zegt:

    Een ontzettend mooi verhaal. Jammer dat het voor ons nu ook bijna afgelopen is. De verhalen waren geweldig! Veel succes het laatste stuk en geniet ook nog van de terugreis! Veel liefs Kim en Freek

  13. Marlou zegt:

    Hee Arie en Mo’tje! Ik lig nu in bed op een vakantieboerderij in Hoogstraten, samen met gezin van Eugènne en gezin van Ginneken, en jawel, we zijn op de fiets gekomen!! Het was een barre tocht, maar ook wij zijn allemaal heel aangekomen! vandaag ons laatste dagje, nog even en wij fietsen ook NL weer in… 😉 ik blijf het heel gek vinden dat jullie straks weer terug zijn, ik moet daar echt even aan wennen. Bij ons staan in ieder geval 2 bedjes gespreid en staat er lekkere kakkiepoeppie op jullie te wachten, mochten jullie onderdak zoeken! En, jullie zijn. Nog steeds onderweg, de reis is nog niet voorbij, dus we hebben nog (even) de tijd om ervan te genieten!! Live life fully, dat is aan jullie wel besteed!!
    Xxxx Marlou.
    P.s. De bloedworst in Polen moet schijnbaar veel lekkerder zijn dan in NL, dus probeer het zeker uit! Ik wou dat ik erbij kon zijn, ik ben serieus gek op bloedworst!!

  14. Joyce en Pieter zegt:

    Wat een prachtig verhaal over een prachtig land! Dan maar naar Helsinki als Moskou niet lukt, ach wat maakt het uit hè;-)
    Ook daar zal zoveel moois te beleven zijn. Blijf ervan genieten lieverds!
    Het geeft wel een beetje een fijn gevoel en idee dat jullielangzaamaan weer richting Europa komen :-)

    Liefs Pieter en Joyce

  15. Roy & Kelly zegt:

    Wauw, wat geweldig weer om te lezen. Al 1,5 jaar onderweg en nu ineens komt het einde in zicht. We hebben genoten van de verhalen en wensen jullie een voorspoedige terugtocht vanuit Helsinki!

    Groetjes

  16. Graham and Karen zegt:

    Moniek and Arian
    We know you have enjoyed your time in Oz and can understand your sadness that “class is nearly out”. You have inspired us to do more on our bikes and when Karen’s class is out hopefully we can meet again.
    Safe travels on the last leg of your adventure.
    Graham and Karen

  17. Pa en Ma Dekkers zegt:

    Mooi geschreven. Wij weer een beetje blij met jullie terugkeer naar Europa en over enkele maandjes in Nederland. Een geweldige prestatie die jullie hoop ik veel zal brengen.

  18. Klara zegt:

    Weer is het genieten van een geweldig verhaal.
    Wat een geweldige reis hebben jullie gehad.Zoveel moois gezien,al die prachtige lieve mensen die jullie mochten ontmoeten,veel om lang in herinnering te houden.In jullie geval een tijd van gaan en 1 van terug te komen.Een goed thuis reis,jullie worden vast warm onthaald door veel lieve familie en vrienden.
    Wat zal ik net als vele anderen de verhalen gaan missen.Er komt vast nog wel een bericht van thuiskomst.
    bedankt alvast voor alle mooie verhalen.

  19. Luzje zegt:

    Hi there folks, ik zou gewoon doorfietsen naar de USA of zo. Want vind nou al jammer als jullie verhalen eindigen.

    Geniet er van nu het nog kan. Ik zou er nog een jaartje aan vastplakken :-)

  20. maarten zegt:

    tjezus….. die tijd is snel gegaan.
    Wat een prestatie en een ervaring!

    een goed kampvuur,lekker eten……………..

  21. Marcel van der Lugt zegt:

    Wat gaaf en wat een bummer tegelijk.
    Kunnen jullie niet nog een stukkie doorfietsen?
    Lui, ik heb genoten van jullie verhalen en hoop er nog wat meer te lezen. Maar aan alle goede dingen komt denk ik een endt. We zullen het er mee moeten doen denk ik.
    Greetz,

    Marcel


Meeste reacties op

We did it!

Zo nu en dan verschijnt er een grijns op mijn ...

Expect the unexpecte

Terwijl ik met het lood in m’n benen de twaalf ...

Poesbijk touchdown

De dames van de howdy-doody douane waren heel content met ...

Ringtuuttuutpeppepho

De groene zeeschildpad Mijn hoofd maakt overuren. Met vlagen is het ...

Over de meet

“Met de volgepakte fietsen op de foto voor dat operagebouw ...