Eigenlijk hadden we teveel bagage, maar door de logica van de incheckdame kwam het helemaal goed. We hadden het volledige aantal kilo’s dat toegestaan is al opgekocht. Bij het inchecken bleek dat we daar nog zo’n 15 kilo overheen gingen. “Maar als je nou een tasje uit de grote zak haalt (ze bedoelde de zak waar al onze fietstassen in zaten), dan kun je die als handbagage meenemen.” Deze tas woog 4,7 kilo. Zonder rekenmachine zeg ik meteen 10,3 teveel nog, maar ze vond het goed zo. Wij gingen ook akkoord, nadat we nog even twijfelden of we haar moesten wijzen op het handhaven van de regels. Maar ze had zo’n lieve lach…

We zijn geland in Australië mensen! En dan zullen jullie zeggen; Sydney, dat ligt in Australië! En dan heb je een juiste opmerking gemaakt. Dan zullen jullie ook zeggen; Dan zijn jullie bijna klaar met jullie reis. Kijk, en daar gaat werkend Nederland gruwelijk de fout in. Want Sydney ligt niet heel ver weg van de hoofdstad: Canberra. Fout nummero twee, tenzij je vroeger goed hebt opgelet! Beide globaal zuidoost in dit ‘landje’ onder Zuidoost Azië. En wij fietsen momenteel west. Heel hard van Sydney vandaan. De komende maanden werken wij ons in het stof door de outback van de Northern Territory, Western en South Australia, voordat we vakantie gaan houden in Melbourne. Pas hierna gaan we naar Sydney om van daaruit naar Moskou te vliegen. Alles hypothetisch uiteraard…er kan zomaar nog eens een lek bandje tussendoor komen. De fiets dacht ook al dat ‘ie bijna op stal zou mogen. Nu hij begrepen heeft dat dat nog even gaat duren begint hij wat meer te piepen. Met name mijn trappers zeiken er een goed eind op los. Het kan ook komen doordat we tot op heden zo’n twaalf liter water extra meenemen. Zodra dat ook weer went, hangen we ‘m maximaal vol. We hebben de rosjes al ingefluisterd dat ze kunnen rekenen op een plastic kan van tien liter, twee tien liter zakken en vier flessen van twee liter. Bij het vooruitzicht op 38 extra kilootjes, lieten ze een traantje olie en sprong er spontaan (weer) een spaak in m’n achterwiel. We hebben samen bij het kampvuur ’s avonds even met z’n vieren gepraat. Ik zeg: “Ja jongens, we moeten de lat hoog leggen, want de mensen thuis verwachten wat van ons”. “Zonder afzien ontstaat er geen humor en dat is toch wat de mensen draaiende houdt thuis”. De fietsen begrepen dat het komende half jaar niet over rozen zal gaan, maar voornamelijk over zand. Acceptatie is een begin.

Vijftien jaar geleden baalde ik dat ik niet in Kakadu National Park geweest was, toen ik in het vliegtuig terug naar Nederland zat. Vijftien jaar lang heb ik gedacht; als ik nog eens in de buurt kom… Nou, veel dichter dan dit kan het haast niet. Maar we zijn er niet geweest! Van Darwin zijn we rechtstreeks naar Litchfield National Park gegaan, met een beetje pijn in het hart. Verzachtend was het idee, dat we de fietsen niet door oneindig veel watertjes, bergen blubber en rotzooi hoefden te duwen, de reden dat we daar niet naartoe gegaan zijn. We wilden de kop eraf halen door naar Kakadu te gaan, maar door overstromingen aan het einde van het natte seizoen, werd ons mede gedeeld dat onze kop er waarschijnlijk afgehaald zou worden door de vele ‘freshies’ en ‘salties’ (resp. zoet- en zoutwaterkrokodillen).

We wisten niet dat er een ‘achteruit’ op onze fietsen zat, maar dus toch. Een roadtrain is een vrachtwagen van zo’n vijftig meter lang en ruim vier meter hoog. Natuurkunde is de tak van wetenschap die , die algemene eigenschappen van materie, straling en energie onderzoekt en beschrijft, waarbij de moleculaire samenstelling van stoffen niet verandert. En dan nu de samenhang: Als een roadtrain je van voren passeert, dan komt je poesbijk na de laatste ‘ wagon’ de muur van het vacuüm tegen wat er voor zorgt dat je nagenoeg tot stilstand komt. Geinig weetje, meteen weer vergeten…

Wat je niet moet vergeten: Moniek is morgen (21 april) voor de tweede keer in onze reis jarig. Een feestje waard. We hebben bedacht dat we voor haar verjaardag maar eens wat leuks gaan doen. We gaan twee dagen kanoën. Vanaf Lake Argylle (ach…geil) terug naar Kununurra. Lekker ontspannen dobberen, afgewisseld met korte wandelingetjes en wat kampeerwerk en kampvuur, kort een kangaroe aanbakken en een liedje zingen. En dat doen we lekker met z’n viertjes. Al vanaf Darwin komen we met regelmaat Lea en Jasmine tegen, die ook lekker aan het trappen zijn in Australië. We kamperen tot nu toe altijd samen en hebben bedacht dat we dat maar even moeten bestendigen tijdens het varen.

De eerste twee weken zijn in ieder geval geslaagd. Australië is tot nu toe wat we ervan verwacht hadden. Laidback, avontuurlijk, een prachtige natuur met veel en divers wildlife en duur. We passeren nederzetting die een mooi verhaal hebben. We ontmoeten weer veel bijzonder mensen en we horen weer prachtige verhalen. Vooral de verhalen van 60-plussers zijn leuk. Die luitjes hebben ideeën!! Dat komt omdat het hier zo prijzig is, dat het goedkoper is om een camper te kopen en je hele pensioen op te rijden door Australië.

Dat wij ook maar zo oud mogen worden…en op die manier ons pensioen over de balk kunnen smijten…

In de verte horen we de akkoorden die bij het schouwspel van de lichten horen. In een half uurtje wordt vakkundig naar een hoogtepunt toegewerkt in een voor iedereen vrij te interpreteren verhaal. In een orgasme van lichtampères ebt het geluid van de laatste trommel weg. Eind goed, al goed. Wij ebben nog een Japans biertje weg op de balustrade van de haven en proosten op de goede afloop.

Even voor dit spektakel zaten we nog heerlijk te genieten van het kleurenpalet van Mondriaan in rauwe visvorm. Wij zouden het nog niet getekend krijgen, maar hier maken ze deze culinaire fantasie een 3-D werkelijkheid. Samen met Patrizia en Bruno, onze prachthosts in deze republiek, laten we onze papillen over een  achtbaan van smaaksensatie rollen. Die van ons waarderen dit hooglijk na een dieet van nasi goreng ajam en roti canai met een beker lassi.

Voor de mensen die deze Japanner echt niet kennen…we bevinden ons in Singapore. Vakantieman…wijst u maar even aan…heel goed…, dat is Mexico, midden-Amerika. U krijgt een tweede kans en ik geef u een hint. Het ligt globaal zuid van China, dat grote land. Nee, niet die, dat is Rusland. Die daaronder. U denkt deze? Dat is uw laatste bod? Bali!! Niet slecht, maar ook niet goed.

In 1965 onafhankelijk geworden, nadat het Engels ontbijt in 1959 werd afgeschaft. Sindsdien heel hard aan de weg getimmerd om in één adem genoemd te kunnen worden met Londen, Parijs en New York. En dat is, mijns inziens, gelukt of dat gaat lukken. Stad met oneindig veel leuke hoekjes. Stad met kleur en stad met attracties. In verband geduwd tot trekpleister. Middelpunt van beweging. Puberend tussen alles wat al pensioen ziet. Modern leven, geld verdienen en genieten van wat het te bieden heeft. Dat is het motto van veel Singaporianezen, Singapoorders, Singapo’s,… what ever…

We combineren sightseeing met praktische zaken voor de oversteek naar Australië. Fotograferen de Masjid Sultan Moskee in Arab Street, terwijl we onder het genot van een Arabica bedenken wat we allemaal willen weten als we in Darwin geland zijn. Kopen souvenirs in Little India en dingen af op de twee tassen waar onze fietstassen tezamen ingaan. Twee maal zes Singapore dollar, luidt het vonnis. Vijf voor één ‘Hello Kitty-achtige’ tas vinden wij wel voldoende. Dat is samen één mooi briefje en geen gekonkel met muntjes. Een echte Indiër. Hij plaatst zijn laatste elf om de dag goed te laten verlopen. Wij leggen een tientje in zijn hand en lopen weg. Een echte Indiër. Hij komt niet uit z’n stoel en denkt; toch dubbel de inkoopprijs! In Chinatown bezoeken we een Indische Hindoetempel. Het groeit hier flink door elkaar. We vragen een willekeurige stip welke god hier tovert en hij vertelt. Wij luisteren aandachtig ter lering en vermaak. Bij het afscheid denk ik heel even dat z’n derde oog naar me knipoogt. Mijn nuchtere en wetenschappelijk onderbouwde gevoel zegt me echter dat dit schier onmogelijk is.

Wat vooraf ging: Wederom warm welkom waarvan we wel wezenlijk warm worden

Terence Tay rijdt ons na het afscheidshokje van Maleisië achterop. Terwijl ik me nog zit te bedenken of hij niet ooit, samen met Bud Sponsor, in ‘Die vier Teuflische Fauste’ heeft gespeeld, vertelt hij dat hij naar aanleiding van onze volgehangen fietsen nieuwsgierig is geworden naar onze reis. Zelf heeft hij ook grootse plannen om met een motor een wereldreis te maken. Het is een zeer gemoedelijke kerel, dus wij besluiten om op zijn aanbod in te gaan. We fietsen naar zijn huis om wat te eten en te douchen. Het slaapei is snel gelegd. We gaan horizontaal in zijn woonkamer, nadat we tot laat zitten te kletsen over de toekomst, het heden en over wat al geweest is. Terence…als je dit gekoegelttrensleet hebt: Thanks again. You’re the best! Good luck with your plans.

Met alle spullen beginnen we de volgende dag maar vast de stad te verkennen. Zo komen we o.a. bij The Singapore Flyer. Een mega wintersport lift, die je uit laat stappen waar je aan boord bent gegaan. Normaal niet echt ons ding, maar op één of andere manier zei ons gevoel dat we dit nu eens moesten doen. Zeker nadat de veiligheidsmensen om dit gevaarte aangaven dat we de fiets nergens konden parkeren onder toezicht. Toen gingen we van het vakje ‘zullen we dit toeristische hoogstandje een keer doen?’ via het vakje ‘hoe kan deze wereldstad niet voor een voorziening voor fietsers hebben gezorgd?’ naar het vakje (en tevens eindstation) ‘begin verschrikkelijk in oplossingen te denken en NIET in problemen!’ Er waren geen Chinese misverstanden en ze spraken goed Engels. Gedurende vijf minuten werd portokanaal drie het kauwgomballennet, waarbij iedereen enerzijds wel wilde helpen, maar anderzijds de verantwoording bij iemand anders wilde neerleggen. We hebben genoten van het uitzicht!

En zo zijn we weer rond. Dezelfde avond werden we dus verwacht bij onze, van oorsprong Zwitserse, gastheer en –vrouw. Ook WEER hele leuke mensen. Je kunt je nog eens verbazen hoeveel leuke mensen er toch nog op de wereld wonen. Zelf niet een klein reisje om de wereld gemaakt, maar gewoon zes jaar. Het lag er heel dik bovenop dat zij heel veel voldoening halen uit het zorgen voor andere (fiets)reizigers. Hieruit is met zekerheid te zeggen dat zij zelf ook altijd gastvrij zijn ontvangen in alle landen. Het blijft een prachtprincipe. Ook wij gaan met zekerheid fietsreizigers hosten zolang we bij pa en ma Dekkers wonen, daarna zien we wel….

Ad en Rieky de Visscher, dat moet ik natuurlijk even uitleggen, anders hebben jullie geen idee over wie ik het heb, zijn…….ajdfeifjed….klsdpiowe…..dkvjoeos;l, kdfeo….enefejdl;j;s….en daarom wonen ze sinds twee jaar weer in Maleisië. En toen zei Koos de Visscher dus, een vriend van ons, dan ga je toch lekker bij m’n ouders langs. Zo gezegd, zo twee jaar later gedaan.

We hebben een FANTÁSTISCHE tijd gehad daar. Ad zei altijd tegen mij: Als je wilt dat ze je geloven, dan moet je iets minder overdrijven. Daarom hou ik het nu maar gewoon bij fantastisch. Althans,

- als je kunt doen en laten wat je wil;

- als je in een omgeving bent waar alle huiselijke faciliteiten aanwezig zijn;

- als je mag slapen op een zeer rustige slaapkamer met airco, met het lekkerste bed ‘so far’;

- als je een eigen badkamer hebt waar je naar eigen inzicht een BENDE van mag maken;

- als je kunt eten tot je nek kraakt;

- als je ergens heen wilt, gebracht kunt worden;

- als je naar Kuala Lumpur wilt, je rondgeleid wordt; – als je mee uit eten genomen wordt en het komt niet van je eigen creditkaart;

- als je WEER eens in een bijzondere en leerzame situatie terecht komt, doordat je wordt meegenomen naar een jongerenkamp;

- als je als klap op de vuurpijl, wanneer je weer vertrekt je alle overbodige rommel weer kunt dumpen en er weer twee nieuwe boeken in je tas zitten,

kunt scharen onder het woord fantastisch. Misschien moet ik inderdaad niet overdrijven en Ad’s advies ter harte nemen: Het waren een paar ontspannen dagen.

Voordat we bij dit acceptabele gezin aankwamen waren we al een dag of wat in Maleisië en zal ik o.a. even uitleggen waarom dit soort krenten in de pap zo heerlijk zijn, maar OOK waarom we toch nog heel graag doorfietsen en steeds weer benieuwd zijn naar het volgende gedeelte van de reis.

Ik probeer nergens aan te denken. Niet te oordelen over het nu. Geen mening te ventileren aan het tentdoek en zeker geen binnensmondse scheldkanonnade te houden over het uitblijven van dat lekkere briesje dat, TOTDAT je de tent ingaat zo lekker met de bladzijden van je boek speelt.

Nergens aan denken. Nergens aan denken. Nergens aan denken. Je hebt jezelf net lekker gedoucht onder je mobiele jungledouche en tijdig gedroogd voordat die centimetervampieren weer doorhadden dat er een bloedvat stond. Je bent gewoon heerlijk fris weer en de kriebel die je nu voelt is gewoon zo’n ondefinieerbare kriebel die je wel vaker voelt op je lichaam. Niet thuis te brengen, net of een microbe je bijt en als je kijkt…niks te zien…want een microbe kun je niet zien. Rustig je hand er naartoe brengen en zachtjes krabben. Niks aan het handje. Oeps, nog één…de microben zijn druk vanavond. Nog één. Haha, die gekkies. Oh, oh, nog één. Ze kunnen er wat van. Langzaam begint de gedachte die je angstvallig weg wilt drukken door het semipermeabele vlies van je gedachtenkoker heen te sijpelen. Dat wat jij voelt is geen tijdgebonden pestmicrobe. Het is een zojuist doorgebroken poriesluis. Een extroverte minimoesson, die gaat zorgen dat er baby-Brahmaputra’s buiten hun oevers gaan treden in het land van de huidbacteriën en haarzakgrotten. Maar jij als moeder lichaam wilt dit helemaal niet. Niet weer… Niet vanavond… Neeeeee!! Jawel, ook weer vanavond. Het pakketje hittegolf is weer afgeleverd bij Tent ‘only the lonely’, Kampeerstraat 123 te Muggendam. Probeer het van je af te zetten. Gewoon negeren. Negeren. Negeren. NEEgeren. Neeee! Geeft niet, niks aan de hand, niks aan de hand. Die hoes om het matje kun je over een uurtje wel uitwringen, als je wat afgekoeld bent. Rustig blijven. Mentaal sterk. Mentaal sterk. Men-taal. Men-taahaaal. Mentaaaaal…niet sterk genoeg. Waar komt al dat vocht vandaan? Ik lijkt wel te regenen! Bijna zonder de tent open te doen stap ik naar buiten. Licht geïrriteerd en woest. Buiten zitten de bataljons malarialijers weer klaar. Met in hun assortiment een koffertje nieuwe angeltjes. Vooraf, als ik er de tijd voor genomen zou hebben, had ik ze al kunnen horen gniffelen om het getoeter uit de tent. Olééé, die komt zo naar buiten…hold the line, hold the line. Eenmaal buiten en immer met groot plezier spuit ik de flacon ‘flikker een end op’ helemaal leeg op alle plaatsen waar ik geen jeuk wil hebben. Vanaf morgen schat, vanaf morgen NOOIT meer in de tent…

In de overgang…

Vanuit het hotel, waar we in een mooi zoldersaunaatje liggen (een soort van houten tent, grrrrr), duiken we het dichtstbijzijnde, gekoelde koffiepunt in. Nadat we opgestaan zijn, maken we het plan voor de komende tijd. Op korte termijn houdt dit in dat we zo meteen het stadje Georgetown gaan verkennen en in de wat langere planning behelst dit; streep door Indonesië, vliegen vanaf Singapore. Zo dat heeft maar liefst weer vijf minuten geduurd. Zo doen we dat wel vaker en het voelt altijd goed. Ook nu. Indonesië was al een poosje een ‘zorgenkindje’ om diverse redenen. Bovendien ‘kopen’ we op deze manier wat meer tijd voor in Australië, waar twee Nederlanders (die wij schijnen te kennen) ergens halverwege juli hopen te landen.

Onder invloed van Engelse sferen kuieren we door het werelderfgoed dat op het eiland Penang ligt. We kunnen wat genieten van prachtige tekeningen, die op ludieke wijze zijn gecombineerd met spullen. Bijvoorbeeld een tekening van twee kinderen die op een fiets zitten, en die fiets is dan echt. Nauwe, geboogde gangen die de puien van schaduw voorzien en daarmee ook ons, zorgen ervoor dat we een wandeling kunnen maken zonder verteerd te worden door de gele ‘was-‘ie-maar-in-Nederland’ bal. En die wandeling is nodig…het café komt niet naar ons toe. Ach, ach, ach, wat smaakt bier toch lekker met dit weer.

Cameron

Vanuit het hotel MET AIRCO starten we vrolijk aan de eerste etappe naar de Cameron Highlands, onderdeel van het Banjaran Titiwangsagebergte. Wie kent het niet? Sinds we in Maleisië beland zijn kunnen we de woorden weer lezen, omdat ze niet meer bestaan uit Thaise abugida of Chinese karakters. Plaatsnamen klinken je letterlijk als muziek in de oren. B.B. Talak Tinggi Sepan; als je het snel zegt, lijkt het net alsof je aan het beatboxen bent. De hoge landen van Cameron staan bekend om de zeer aangename koelte, thee en aardbeien. Het is een dagje waarin we het grootste gedeelte van de zestig kilometer weer moeten klimmen. Iets dat we lang niet gedaan hebben op deze schaal. Maar hoe hoger we komen, hoe koeler het wordt. En hoe groener het wordt. Misschien lijkt dit doordat de lucht minder zindert. Hoe dan ook, we snuiven de frisse lucht op en zijn blij dat we na het douchen gewoon droog blijven. Mo maakt gretig gebruik van deze omstandigheden om de omgeving wat beter te leren kennen. Ze boekt een toertje over de plantages, terwijl ik m’n dag in een luie stoel doorbreng en op het einde van de middag nog wat ijzer in de speeltuin probeer te verbuigen.

Iets anders wordt het weer als we vertrekken uit het bergdorpje Tanah Rata en op weg gaan naar Kuala Lipis. Het kwik loopt iedere meter op en met pieken hoor ik m’n horloge 40 zuchten. We nemen het voor lief, want wat we om ons heen zien komt in de top tien ‘lekker-peddelen-en-appelig-om-je-heenkijken-naar-de-knappe-omgeving’. Hyperbolisch veel geluiden vullen onze oren en langs de weg slingeren apen nieuwsgierig met ons mee. Het asfalt is eigenlijk een beetje misplaatst hier; we rijden gewoon in de jungle. Met een lach op ons gezicht en de banden vol met wind tuffen we naar B.

Malacca

Inderdaad. Het komt bekend voor en je kent dit waarschijnlijk van de ‘straat van Malacca’. Vroeger geleerd bij aardrijkskunde. Een bijzondere plaats aan de zuidkant van Maleisië. In Portugese, Nederlandse en Britse handen geweest met veel invloeden van China. En deze mengelmoes komt in veel gebouwen en andere architectuur terug. We verliezen onszelf in pittoreske straatjes, eten heerlijk in de Chinese buurt en wanen onszelf compleet ergens anders, wanneer we ’s middag een bakkie halen bij ‘The Baboon House’. Wat hebben we hier een hoop inspiratie opgedaan voor ons eigen (toekomstige?) stulpje en wat een verpletterende ambiance.

Naast het genot van de stad, treffen we het ook nog met de slaaplocatie. Nadat Moniek een ‘warm-shower’ (soort van vrienden op de fiets) had aangeschreven, zitten we nu dus in iemands huis zonder dat hij ons gezien heeft en zonder dat het gezin thuis is. Probeer het je voor te stellen. Jij laat de sleutel achter bij de buren om een wildvreemd stel uit Europa nog wel (het uitschot van de wereld), te huisvesten, terwijl je er zelf niet bent. En…je stuurt een vriend langs om ons mee uit eten te nemen. Uitgaan van het goede van de mens ten top!

De dolle vijf minuten

Mensen aan het lachen maken is heerlijk. Dus als je voelt dat je de grapjas aan krijgt moet daar natuurlijk een passend overhemd bij gezocht worden. Zo ook recent na een heerlijke maaltijd bij de lekkerste satémakers in Kajang. De auto stond geparkeerd onder één van de vele sloddercentra die Zuidoost Azië rijk is. Terwijl we van de roltroep afkwamen, ontwaarde mijn oog de prijzen 10 en 15 ringgit voor een t-shirt of overhemd, passend bij mijn toen geldende gevoel. Zeer recent had ik ook afscheid moeten nemen van een inmiddels veteranen t-shirt, die na trouwe dienst en diverse hachelijke situaties in de prullenbak terecht was gekomen. Een beetje net als met de echte veteranen in Nederland.

Hoe dan ook; deze twintig vierkante meter rommelmarkt waar je voor een kwartjevijfennegentig jezelf weer aan kunt kleden, kwam dus op het juiste moment. En wij ook. Om vijf minuten voor kwart over half negen begon ik met wat enthousiast graafwerk in de bak ‘overhemden’. De gesluierde verkoopsters van een turf en een beetje hoog vonden het maar al te prachtig dat daar 1 meter 80 met blond sluikhaar het onderste overhemd boven wilde hebben. Helemaal toen ik de overhemden achterstevoren begon te passen. Met een gedempt kirretje doken ze zo nu en dan tussen de talenka broekrokken. Toen ik zei dat het is voor op de brommer, werd het gibberen wat minder. Oh, dan konden ze het wel begrijpen. Heerlijk, deze cultuur. Op de brommer trek je een jas andersom aan. Dat is echt een culturele tik. Iedereen doet het.

Hun gezichtsspieren hadden echter geen recuperatietijd, want ik hield ‘m OOK nog meteen aan…dat overhemd. Niks lang de scanner, niks in een plastic tasje in een plastic zakje in een plastic tasje (ze zijn hier zot op verpakking). Waarschijnlijk zeer ongebruikelijk hier, want beide dames hadden plezier voor drie. Je zag ze echt denken; die moet een klap van een molenwiek hebben gehad! Waar ik vandaan kom. Na het antwoord was voor hen alles duidelijk: Daar hebben ze inderdaad veel molens.

Bij het verlaten van het podium heb ik ze maar een echte reden gegeven om het te besterven. Ben vertrokken tussen drie rekken spijkerbroeken door.

Mo’s Teva’s stinken vandaag de dag een uur in de wind, de achtste lekke band is een feit en ze kan al weer een staartje. Ikzelf kan ook een staart en een oorbel. Joost mag weten wat voor verloedering me nog meer te wachten staat.

In ieder geval twintig. Dat is het aantal nieuwe mensjes die wij gaan ontmoeten als we weer terug zijn. Coïtus-Nederland heeft niet stilgezeten.  Soms krijg je een beetje het gevoel alsof je al een kwart eeuw weg bent, maar ons jubileum mag ‘slechts’ een katoenen reis genoemd worden. Ondanks dat is het ondertussen toch al ontwikkeld tot een noemenswaardig uitstapje. Natúúrlijk klinkt dit enigszins ondermaats en natúúrlijk is het een behoorlijke superlatief van twee weken Rhodos. Toch is het niet te vergelijken met een zomervakantie, waarin je ergens naartoe gaat om jezelf eens even lekker te verwennen. Het is net zoals altijd en overal een NU waarin je moet dealen met de rimpels in het universum, die opbotsen tegen de jouwe. Je groeit in een reis en gaande weg wordt het je leven. Het leven in andere culturen wordt normaal. Je kijkt ergens niet zo snel meer van op. Het ‘er zijn’ heeft ups en downs. Aan de rand van het ravijn bloeien de mooiste bloemen, zo hebben we kunnen meemaken met onze fietsvrienden. Toch blijft het in veel gevallen bijzonder wat je doet, maar daar kom je vaak pas weer achter als je met iemand praat die veel vragen stelt over de reis. Op dat moment realiseer je je weer dat je best veel te vertellen hebt.

Twee smiley’s worden vier smiley’s als pa en ma Dekkers de aankomsthal inkomen in het jaar onzes Van Peer,  3 februari 2556. Já, de Boeddhisten kennen een andere jaartelling en samen met wat Bredaase verafgoding klontert dat leuk samen tot een unieke datum. (Waar heeft ‘ie het over?) Super leuk om ze weer te zien na bijna een jaar! Alle kenmerken van Zuidoost-Azië-amateurs waren aanwezig. De ene verbazing werd afgewisseld met de ander ‘ooooh’. Voor alle mensen in de directe omgeving van Toon en Joan: mocht je een soort van rapid eye movement ontwaren bij één van de twee…geen paniek…dit is een verwerking van alles wat ‘Very Thai’ is.

‘Very Thai’ in een oogwenk

Na een lekker fripsig Nederland, een vliegtuigairco die je terugbrengt naar de ijstijd en een gekoelde trein richting het centrum van Bangkok mochten de nieuwsgierige 45++-ers genieten van het winterse smogtemperatuurtje van een kleine 30 graden. En…zoals je ziet: We hebben er allemaal ontzettend zin an…

We waren zeker niet van plan om het equivalent van de wandelvierdaagse te lopen. Daarom kon je ons vinden op en in een aantal middelen van troepentransport in Thailand.

De Tuktuk. Ofwel, de Riskja voor luie trappers. Vult overal de straten met zijn aanwezigheid en uitlaatgassen. Er is plaats voor 3 personen achterin, maar 6 kan eventueel ook met wat creatief vouwwerk. Daarnaast kun je kiezen uit de standaard- of de kamikazeversie. In laatstgenoemde ben je hoofdrolspeler in een film over U-turns op ongeschikte plaatsen, spookrijden voor (nog) levende mensen, acceleratie per seconde, creatief gebruik maken van uw plaats op de weg en de remtest 2013. Sommige chauffeurs maken van hun cockpit een kantoor op de eerste verdieping…je gaat niet omhoog, maar het is wel alsof je de hele dag in de lift zit.

De boottaxi is er in vele soorten en maten. Eén ding hebben ze gemeen: wij willen zoveel mogelijk water verplaatsen. Dat doen ze door een bescheiden vliegtuigmotor op de achterzijde te plaatsen. Al zou je het graag willen…je komt nooit meer uit plané. De mensen langs de oever zijn maar wat blij met die chronische baby-Tsunami in huis.

Olifanten zijn er in allerlei soorten en maten. Sommige hebben humor en sommige zijn chagrijnig of eigenwijs. Zeer leuk om zo’n knoest zelf eens te besturen. Vroeger heb ik nog eens een dinosaurus gehad, maar die luisterde een stuk beter. Onspa en Onsma vonden het stiekum toch wel leuk om eens achter zulke oren gezeten te hebben, denken wij….:-)

Naast de voorgaande methoden, heb je nog de motorscooter voor als je levensmoe bent, de gebodypainte discobus met teveel lichtjes en spiegels en de taxi, zoals wij die kennen. Twee kleurtjes als lak, vier deuren, kofferbak, stuur. Oja,…wij hebben nog een auto gehuurd. En eerlijk is eerlijk, we hadden een relaxte en zeer verantwoordelijke chauffeur die zich nauwelijks gek liet maken door alle hectiek om zich heen. Met onze Thaise Volvo zijn we o.a. naar Chiang Mai en Ko Chang gereden.

Het buitenleven

De straat is het toneel in Thailand en in veel landen er omheen. Stalletjes met koopwaar en op iedere hoek van de straat kun je eten of snacken. Wij doen dat natuurlijk al een poosje, maar voor het Chaamse echtpaar was het misschien een klein drempeltje om te nemen. Gelukkig hadden we een plintentrapje bij ons en konden we nadien regelmatig aanschuiven bij Mama San. Het leuke aan eten op de straat is dat alles zo ‘mini’ is. Je zit letterlijk bijna op de straat op een plastic kinderstoeltje en eet dan bijvoorbeeld ook het menu ‘kip-cordonbleu-uitlaatgas’ of ‘patatje afgewerkte olie’ voor een habbekrats. Echt superlekker. Slechts één keer in de zoveel tijd heb je pech en pis je uit je holletje. In dat geval was waarschijnlijk de afgewerkte olie niet helemaal goed.

In Chinatown wilde hoorden wij gezellige carnavalskrakers uit de kelen van, naar wij meenden, het achtergrondkoor van U2. Na kort overleg tussen het management en de zanger werd overeengestemd met een klein huiskamerconcertje. Of we even 15 nummers wilden wachten…. Het bleek dat ze dat niet konden betalen. Enige tijd later kon de reeds gestemde keel toch nog een nummer ten gehore brengen. The Police van Bangkok kwam handen en hekwerk te kort om de boel te organiseren voor hun zanger. Via de achterdeur zijn we er tussenuit gepiept.

Een kleine handgreep uit twee gezellige weken. Na de product- en procesevaluatie konden we constateren dat we genoten hebben, lekker bij gekletst over van alles en nog wat en live gezien dat een ieder nog goed in z’n vel zit. Helaas kwam ook aan dit weer een einde. De tijd vliegt als je met de wekker gooit. Op naar de fietsjes en verder zuidwaarts.

Nog meer lieve mensen

In Bangkok vonden we een thuis bij Mark, een Amerikaan die ingeschreven is bij Warm Shower, een organisatie voor en door fietsers waar je gratis kunt overnachten. Vier dagen voor en en vier dagen na de vakantie met pa en ma mochten we bij hem blijven en hadden we de meest uiteenlopende gespreken over interessante onderwerpen. Mark schrijft over de Thaise cultuur door de ogen van een buitenlander. Redelijk diepgaande onderwerpen. Hij werkt ook met een website, waarop een pagina gewijd is aan de fietsers die bij hem langskomen. Hij is daar recent mee begonnen, vooral ook om wederzijdse informatie uitwisseling v.w.b. fietsvakanties. HIER de pagina.

Heel lang hoefden we niet te fietsen voordat we weer in de watten gelegd werden. Na drie dagen kwamen we aan bij Monica en Roland in Hua Hin. Een aangename plaats om te bezoeken en een nog aangenamere woning compleet met zwembad. Zij hadden ons uitgenodigd, nadat we hen al meerdere malen waren tegengekomen in Laos en Cambodja.

Bijna twee maanden Thailand zitten er weer op. We hebben weer veel gezien en zijn heel veel leuke mensen tegengekomen. Charles in Cha’am en Deng in Chulapon zullen we ook niet snel vergeten. Het blijft prachtig hoe mensen je soms op kunnen nemen alsof ze je al jaren kennen. Avonden met een biertje waar prachtige verhalen uit voortkomen. Prapheut, Jom en Aut, bedankt voor het helpen met de fietsen en de gezellige fietstocht naar de grens met Maleisië.

Er is zoveel meer te vertellen over de afgelopen weken, maar ik weet dat het concentratievermogen van jullie niet verder reikt dan hier . Er was heel veel inspiratie, maar niet om te schrijven. Soms zijn de gedachten ergens anders…

P.s. Nog meer ‘Very Thai’ in de fotoserie van Thailand…niet vergeten te kijken…;-)

…

Sometimes the path of your heart leads you into a dead-end street. So? That’s destiny. There isn’t a parallel universe in which you could have been sitting at a desk, staring at your pencil and nothing would have occured. This is it! You are free to make choices. Whether your life is at home, filling it in with what’s  ‘normal’ or you’re out there, cycling the world…it’s all okay. It’s your free will. It’s your choice.

Pete’s and Mary’s heart followed the bumpy road, away from home. Away from friends and family, their loved ones. And yet, even though it feels unfair, you are confronted and YOU keep on asking yourself the unanswerable questions, Why? Is it worth this?

They’ve searched the boundaries of life, scarred body and mind with memories and lived, not as they were SUPPOSED to, but as they WANTED to. It’s not about us. It’s their choice. Their call. You’re free…..remember?

Death is merely a passage to cycle the heavenly biketracks and see a different perspective. It’s thinking big; we know, but that’s them. They thought big. About everything. About everybody. Not living on the margin , but on the full page, using every single piece of blank paper. In our six-week adventure ride with them we stayed out of the margin with them. Inspiration. If only you  lived years with them.

Yes sir, we grieve. And our grief is selfish, because it’s about realizing that we cannot appeal to them anymore. No campfire conversations left.  For them, we’re happy, because they were happy. Living the life they loved, making sure that in the end there were more regrets about the things they did, then about the things they didn’t. So let’s all be happy for them, because happiness isn’t real, unless it’s shared!

Dear Wiki-Pete and Marymouse, we enjoyed you very much! Cheers!!!

Enjoy the ride!!

Het plan om naar de hoofdstad te fietsen en vandaar een boot te pakken komt op losse schroeven te staan, nadat we Bert en Illissa ontmoeten. Deze zuiderburen vertellen ons dat er nogal wat haken en ogen zitten aan de sloepenrace van Phnom Penh naar Siem Reap. Overbeladen, een motor die de hamer flink op het aambeeld doet slaan en door de snelheid is het verboden om op het dek te zitten, wat de kans op een paar mooie kiekjes ook reduceert tot het absolute nulpunt  (Dit blijkt op de mooie tocht tussen Siem Reap en Battambang ook het geval, omdat de camera ‘ERR’ aangeeft. Iets wat ‘ie niet doet als ‘ie wel werkt). Na wat recensies te hebben gelezen op de sites van de bijbel voor de individuele avonturier en trip-advisor hakken we de knoop door en slaan nog een bier achterover. We steken de Mekong hier bij Stung Treng over en kiezen één van de twee wegen die ons westwaarts zal brengen, ook in de richting van Siem Reap. Het blijkt inderdaad westwaarts te gaan, maar van brengen geen sprake. Zelfs niet van fietsen over grote delen van het pad. Hadden we toch moeten trainen…om met volgeladen fietsen dwars door de Loonse en Drunense duinen te fietsen. ‘Jullie hebben toch wel je banden wat leeg laten lopen, hè’, zegt Frank van Rijn later in de week tegen ons, nadat we hem tegen het lijf liepen bij Angkhor Wat. ‘Oja!’, is ons antwoord. Het enige wat we leeg hebben laten lopen zijn onze extremiteiten. Al vragend banen we onszelf een weg over een wirwar van paadjes, niet groot genoeg om een auto in de dorpjes te krijgen. Wel met spoorvorming die diep genoeg is om in de regentijd waarschijnlijk te zorgen voor een mooi avontuur om met de brommer of een kar met gemotoriseerde machine ervoor de ver weggestopte  Cambodjanen van voorraad te voorzien. We voelen ons een beetje als de zendelingen die vroeger erop uittrokken om de wildemannen een boodschap te brengen in de meest afgelegen gebieden. Slechts te bereiken over dichtgegroeide paden en om iedere hoek kans op nieuwe uitdagingen. Alleen de boodschap die wij brengen is van grote of kleine aard en ze hebben er niet zoveel aan, omdat ze genoeg koeien en varkens hebben. Er is geen stroom. Licht wordt gegenereerd door, je raadt het al, een generator. Als ze maar eens één zin Nederlands konden spreken, dan zouden we steeds iets horen in de trend van: “Wij zijn op z’n zachtst uitgedrukt ten zeerste verbaast u alhier aan te treffen, maar desalniettemin bent u van harte welkom uw vouwhuis hier te installeren, daarbij rekening houdend met het feit dat u niet te ver dient af te wijken van de reeds bestaande paden, teneinde uw onderpoten beide in uw bezit te houden.” We proberen wat woorden Cambodnees te leren, maar als ik de getallen 1 t/m 10 heb opgeschreven en duidelijk heb gemaakt dat ik graag hun 1 t/m 10 ernaast geschreven zie staan, verschijnt er een frons. Niet iedereen kan hier dus lezen en schrijven en wij voelen ons een beetje beschaamd dat we de analfabeet in kwestie een beetje voor het blok gezet hebben. Hij kan er wel om lachen en samen met zijn vrouw komen we een heel eind.

Ondanks dit ogenschijnlijk primitieve leven worden we ’s avonds zeer verrast door het niveau van theater/drama/karaoke dat ons ter ore komt. Tiësto? Armin? Echt heel bijzonder om dit hier te horen en ze hebben duidelijk geïnvesteerd in een muziekinstallatie waar je u tegen zegt. Dit soort avonden vol vermaak was jaren geleden heel normaal in heel Cambodja. Overdag hard werken, jong en oud, en na het avondeten met het dorp plezier maken. Door de komst van de kijkkast is het in de grotere plaatsen compleet verdwenen en vind je dit dus alleen nog achteraf. Jammer! Daarentegen kun je van de t.v. weer heel goed leren hoe je in groepsverband makkelijk iemand kunt molesteren op straat of bij de vereniging. T.v. de gekste:-P

Angkor Wat?

Het maakt eigenlijk niet uit waar wij heen fietsen, maar sommige punten staan vast. Zo ook het boegbeeld van Cambodja. Angkor Wat is een goed werelderfgoedgoed om even gezien te hebben. Er worden diverse scenario’s geschetst over het bestaansrecht en de echte cultuursnuiver kan hier dagen rondlopen in een gebied met tientallen indrukwekkende tempelcomplexen, waarvan Angkor Wat het centrale punt is. Daar wij niet zulke extreme cultuursnuivers zijn (die diep in de geschiedenis  duiken) bekijken wij één dag diverse bouwwerken. Zeer mooi en zeer toeristisch. We likeJ… We ontmoeten veel interessante mensen. Zoals al gezegd treffen we fietsfenomeen Frank van Rijn met wie we later die dag wat eten (Check www.frankvanrijn.nl voor smaakmakende verhalen op de fiets). Verder ontmoeten we Suryavarman II, de huisbaas van Angkor Wat. Althans het zou kunnen zijn dat ‘ie daar begraven ligt. Maar het leukste van alles is dat we de Tena Ladies gezien hebben. Meer dan eens rolden die vanaf het infuus en de beademing zo uit de bus de tempels in. En iedere keer als we naar het toilet moesten stond daar die antopromorfe incontinentie doordrukstrip weer voor onze neus (sorry oma’sJ), die ons er toe dwongen beiden aan de herenzijde te zeiken. Dames, het ga jullie goed! We miss you… en, oja, voor de alle foto’s die we saampjes gemaakt hebben, stuur ff een berichtje naar info@worldbybike.nl. Sommige mensen hebben haast, maar wij hadden de tijd hoor…

Schipper mag ik over varen….

Hoeee? Nou, gewoon 26 dollar p/p,  zoek een plekje boven- of benedendeks en over tien uur kun je je zeebenen weer strekken in Battambang. Wij naaien je spullen wel op de boot en als we dan overladen bijna kapseizen, dan pakken we het zaakje op een andere boot en dan gaan we.

Zo begon het tochtje. Tien uur is best lang, maar eerlijk is eerlijk: We hebben mooie en ‘mooie’ dingen gezien. Veel ‘floating villages’, die alles hebben wat een vastelandsdorp ook heeft.  Uiteraard woningen, maar ook winkels, scholen, ‘overheidsgebouwen’ en zelfs kerken (boeddhistische tempels staan als enige op de kant). Alles en iedereen ademt hier water en visserij. De rivier als levensader. Kinderen gaan naar school, niet lopend of op de fiets, maar met een bootje. Mensen stappen te kust en te keur van kleine bootjes over op onze boot om er even verder weer af te stappen bij een winkel of voor een bakkie pleur bij de buren. Goederen worden van alle kanten op de voorboeg gelegd om er na enkele honderden meters weer afgepakt te worden. Vanaf het bovendek kijk ik m’n ogen uit naar de dynamiek om me heen. Ik zie nieuwe, polyester vaartuigen die op hoge snelheid door de ‘straat’ komen, maar ook oude drijvers met een motortje dat ieder moment de laatste adem kan geven. Al scheppend zorgen de kapiteins ervoor dat ze op hun eindbestemming komen. Drijvend op de punten van de bootjes halen tieners en volwassenen stukken piepschuim binnen, waaraan de netten vastzitten. Enorme installaties van bamboe, met aan de ene zijde een groot net en aan de andere een contragewicht, worden bediend en daar waar men kan staan worden de vallen en kooien uit het water getild. Kilometers ver. Dag in dag uit. Wow! Hier zit een hoop vis!

Naarmate we verder komen wordt de waterloop steeds smaller. Met verbazing kijken we hoe de mensen hier leven. Niet meer dan vier palen met daaromheen wat plastic gevouwen, gaat door als huis. Onmenselijk en zo triest. Tenminste, zo zien wij dat. De lachende gezichten en het vrolijke zwaaien verklappen niets van depressie, die hier in onze ogen op z’n plaats zou zijn. De schroef zuigt het water weg van de kant en laat vissen verdwaasd en spartelend achter op de zandbanken. Vlak voor het moment dat ze last krijgen van een apneu worden ze weer overspoeld door het wassende water dat tegen de kant opstuwt. Op sommige plaatsen liggen waterplanten als een grasmat in de smalle vaargeul en wonder boven wonder lopen we niet vast. Regelmatig is onze reuzentuktuk aan het steken om de scherpe bochten door te komen. Kleine sloepjes moeten dan snel reageren om niet om te slaan van de golven. Kinderen kennen het klappen van de zweep; als papa of mama naar de ene kant van de boot rent, dan moeten zij naar de andere kant. Enkele malen worden ze toch nog verrast. Ze geven er niets om. Met lachende gezichten klimmen ze weer in de boot terwijl van onze boot de camera’s overuren maken. Mijn gedachten gaan naar de fietsende oppasvader, die in het bijzijn van twee kinderen, wordt neergestoken omdat hij met zijn bakfiets BIJNA tegen een auto botste. Fat fucking goeie reden!

Battambangs activiteitenkalender

Op ‘Centraal’ stappen we behoedzaam op het bamboe frame. De motor wordt aan geslingerd en al duwend zet het gevaarte zich in beweging. We zijn op weg naar het ‘eindstation’, zo’n 17 kilometer hier vandaan. Met een slordige 35 kilometer per uur, zie ik de bielzen onder me door schieten. De rails zijn zo krom als een hoepel en sommige delen liggen wel 5 centimeter hoger of lager dan de buurman, iets wat flinke ‘patatters’ oplevert met die snelheid. We bevinden ons op een spoor dat in 1927 in gebruik is genomen en ongeveer 400 kilometer lang is (Van de grens met Thailand tot aan Phnom Penh). Voor het toerisme is er nu nog dertig kilometer te berijden, waarna er stukken volgen die dichtgegroeid zijn, sinds de reguliere treindienst drieënhalf jaar geleden geschrapt werd.

Vier paar stalen wielen komen piepend tot stilstand en terwijl de minimachinist een steen achter het karretje legt, zie ik de drie mensen van de andere ‘coupé’ al afstappen. Het is tweerichtingsverkeer op één spoor. De ongeschreven regel is, dat de lichtst bepakte aflaadt en plaatsmaakt voor de ander. Behendig wordt het frame van de twee assen getild, waarna de uit de kluiten gewassen dumbels volgen.

Onder de zijkanten van de boemel schiet een kontje hoge begroeiing door. Zouden ze dit zo knippen of scalpeert het bamboe het op deze manier? Hoe dan ook, het is een mooi gezicht en geeft je een gevoel alsof je op een vliegend tapijt zit, dat 80 kilometer per uur gaat.

Een avondje verrassend goed enturteenmunt! Dat is wat blijkt, wanneer we in de avond naar een circusoptreden gaan. Echt goed om te zien dat jonge mensen op deze manier een kans wordt geboden op een beter leven. Van de straat. Een doel om te leven. Twee van de groep hebben een driejarig opleidingscontract gekregen van een vooraanstaand circus in Montreal, wat wereldwijd optreedt. Inspirerend voor de artiesten die achterblijven en tot die tijd door kunnen gaan met het geven van een prachtige show in de één na grootste stad van Cambodja. Naast de acrobatische inspanningen zijn er ook kunstzinnige personen op het gebied van beeldende kunst en muziek.

En dan nu…

Twee maanden Thailand in het vooruitzicht. Onbekend wat daar weer voor verhalen uit gaan komen. Zal wel weer net zo blaartrekkend gaan zijn als al het vorige, alhoewel…met je blote kont op de balie van de grensovergang zitten…

Laos PDR (Please, Don’t Rush)!!!

Direct over de grens lunchen Etienne, Marie en wij voor de laatste keer om daarna ieder ons weegs te gaan. Al in de eerste paar kilometers transformeert het landschap zich tot drie kleuren; grijs van de weg, blauw van de lucht en groen, heel veel groen van het bos. De ene heuvel stort ons op de volgende en de het slingeren van de bochten maakt ons bijna licht in het hoofd. Prachtige, handgrootte vlinders fladderen met ons mee en langs het wiel schieten gekko’s naar de andere zijde van het gebroken asfalt. Zoals de temperatuur in China kon dalen als een guillotine, zo wordt het hier warmer met het uur. Deze omstandigheden hebben duidelijk invloed op al het leven hier. Spinnenwebben van twee meter breed doen je fantasie op hol slaan. De achtpoten die ze bewonen doen niet onder voor een hand met acht vingers. Sprinkhanen van het formaat buitenaards en wandelende takken, die zich schaamteloos op zouden kunnen hangen in een sequoia. De eerste nacht kamperen brengt ons in een nieuwe dimensie; die van ‘hatsikidee duizend en één geluiden-bos’.  ‘Oogjes dicht en snaveltjes toe…’.

‘Sabaideee!!’ Sabaideee!!!’  ‘Hallo!’ Drie pré-tieners stoppen met achter hun rollende velg aanrennen en zwaaien zich de armen uit de kom om ons te verwelkomen. Een vrouw kijkt vanwaar de consternatie en er verschijnt een lach op haar gezicht als ze ons voorbij ziet glijden. ‘Sabaidee!’ horen wij haar nog tussen de bellen wasverzachter door roepen en links en rechts volgen de dorpsbewoners haar voorbeeld. Wat een welkom weer en wat een verschil met de ‘gezelligheid’ van China. Eén-kinds-politiek kennen ze hier duidelijk niet. Wat een hoop koters! Als rugzakken hangen ze vastgebonden tegen de ruggen van jonge moeders en oma’s. Zelfs kinderen lopen met hun nòg jongere broertje of zusje rond te zeulen. Een bel rinkelt en de aandacht van de kinderen verschuift van de buitenlanders naar een brommer met zijspan. De boer komt handen te kort om het ingevroren zoete water te verdelen. We zien veel mannen ontspannen liggen of achter hun petanque ballen aan schuifelen met het biertje in de hand. Okay… Dat is in ieder geval niet veranderd sinds het vorige land.

Dorp na dorp schuift onder onze aandacht voorbij. De huizen, voornamelijk gebouwd op dikke houten palen om allerlei beesten buiten te houden, bieden enige schaduw aan de schreeuwende vrouwen langs de weg, die hun koopwaar aan de straatstenen proberen kwijt te raken. Marktgevoel ten top. Dieren van allerlei pluimage decoreren de omgeving. Varkens knorren de grond om en af en toe kijkt zo’n stopcontact op om opnieuw z’n koers te bepalen. Een kip haalt venijnig uit naar een pasgeboren hond om de pikorde te bepalen en de wankele haarbal beseft dat deze kluif nog wat te groot is. Prachtige vogels in kooien fluiten de vierde symfonie van Beethoven en koeien sorteren het huisvuil  in één van hun zeven magen. We zien veel zwarte bekkies diearmoede weergeven. Naar onze inschatting nog geen tien jaar oud, maar al werken voor twee. Heel normaal hier. Schoolgang lijkt vrijblijvend. Veel kinderen komen en gaan wanneer ze zin hebben en de ouders zijn ook absoluut niet consequent in het stimuleren. Zij zijn opgegroeid met werken en zien liever dat hun schare ook aan de gang is op het land. Er moet tenslotte geld in het laatje komen.

De beste wensen en pas op met vuurwerk!

De jofele bon-vivanten, Sjon en Von (Shawn en Vaughn) konden we niet missen. In twee van de meest afschuwelijk gekleurde fietspakjes zitten ze daar langs de kant van de weg op één van de hellingen van noord-Laos. Ze hadden graag een website gemaakt met de titel ‘Laos in lycra’, maar dat was er niet van gekomen. Waar ze aan begonnen waren, vroegen ze zich af. Om op een vouwfiets van Boten (grensplaats met China) naar Vientiane te fietsen. Het blijken twee gouden gozers te zijn, die we nog regelmatig (en dit is een understatement) tegen zouden komen.

Eerste kerstdag eten we gezellig met al onze ‘vijf-minuten-geleden-kennis-gemaakt’-vrienden van het hostel waar we in Luang Prabang verblijven. Het was best een gezellige avond met leuke gesprekken. Vooral met het fietskoppel Desmond en Kirsty uit Kiwiland klikte het heel leuk. Na het avondmaal zuipen we onszelf onder tafel (met vier bierJ) en kruipen superlaat (half éénJ)in het mandje. Met een kater van hier tot Jericho snurken een gat in tweede kerstdag (half tienJ). Watskeburt?

Op derde kerstdag fietsen we op ons gemak in de richting van Vang Vieng om oud en nieuw over ons heen te laten denderen. Weinig spannends als je dit niet viert met vrienden en bekenden. Ik bedoel jullie gillen toch ook niet als je alleen in de Python zit, na sluitingstijd en het sprookjesbos is al op slot?

We kamperen onze weg naar Vientaine, de hoofdstad. Een Franse fietsenmaker elpt ons met de voorwielen, die wat aandacht behoeven. Ij eeft een oop leuke verhalen, waar ‘ie er geen één van verteld heeft. (Omdat we er ook niet naar gevraagd hebben…hoe krijg je een blog vol…) Mo gaat op bezoek bij ‘COPE’, een tentoonstelling over ‘navigatiefouten’ van US of A.  Zij hadden namelijk een probleem met Vietnam en niet met de buren. Toch hebben zij 580.000 bommissies gedaan boven Laos. Ofwel elke 8 minuten één missie. En dit 24 uur per dag. En dit 9 jaar lang. En daar hebben ze nu nog plezier van in deze omgeving. Het is een serieus probleem voor de bevolking. Infrastructuur wordt vertraagd gerealiseerd. Landbouwbewerking is riskant en kinderen zoeken naar het metaal omdat ook dit geld oplevert. Dagelijks zien wij hiervan de uitwerking. Mensen zonder armen of benen en verminkte gezichten. (Kijk op www.copelaos.org en realiseer je dat Amerika al lang weg is, maar de bommen vergeten is mee te nemen). Uiteraard kampen de buurlanden Vietnam en Cambodja met hetzelfde probleem.  Wij kampeerden in ieder geval iets anders na deze update. Nu stampen we met de vingers in de oren eerst de grond goed aan om er zeker van te zijn dat we niet nog iets kunnen toevoegen aan het lijstje ‘Waarom wij niet slapen en andere irritaties’.

Met de feestdagen achter de rug moet er weer gewerkt worden. Wij zijn namelijk beiden een ruime 600 gram zwaarder geworden. En die moeten er per direct weer af, ten einde de drie Latijnse koningen, Pectoralis Major, Quadriceps Femoris en Glutues Maximus, weer te laten schitteren als vanouds. In een kleine acht dagen stampen we onszelf zuidwaarts, naar de grens met Cambodja. Het terrein accepteert en vlak is zijn toegift. We slapen met voorbedachte rade. Een aantal nachten komen we niet verder dan de remslaap. We improviseren de binnentent op een houten plateau waar zóveel houtworm in zit te eten, dat je niet in slaapt komt door de gedachte; wanneer donderen we er doorheen. Slim als we zijn, de volgende nacht niet op een plateau, maar vlak ernaast (daar zal iemand anders wel voor ons gestampt hebben) onder een boom…waar de hele nacht appeltjes loslaten boven het doek. Dag drie: Geen plateaus, geen bomen. Hallo kleine, rooie, bijtende etteraars! Waar gaat dit legioen marcherende Feyenooit-supporters over ónze benen en in ónze tent naartoe om te defileren? Deze, en aanverwante zaken, remmen je slaap…

Been there, Don Det

De laatste dag voordat we Beer Lao inruilen voor Angkhor, besluiten we om met de boot nog even op één van de eilanden van zuid-Laos te gaan kijken. We komen terecht in het Byron Bay van de Mekong-delta. Het Chistiana van de PDR. Het Nederland van Europa, zeg maar. Happy-shake, happy-cake, happy-pizza en hele dikke sigaretten…oja en kaboutertjes. Wij slapen deze nacht heerlijk! Weten wij veel…;-)

Ps. Veel leuke fietsmensen ontmoet… Henry (België) , Karen en Graham (Australië), Charlotte en Martin (Engeland), Willem en Baukje (Nederland), Annemiek en Gerrit (Nederland), Melany en Andy (Engeland) Bedankt voor jullie verhalen en het gesprek!!

Mijn hoofd maakt overuren. Met vlagen is het er Tokyo rush-hour en de veelvuldigheid aan prikkels zorgt voor vrijdagmiddag A2 met lichte sneeuwval, kortom; stilstand. File in m’n hoofd door honderdduizend gedachten die hals-over-kop als eerste ‘thuis’ willen komen in ‘weersomstandigheden’ die niet meewerken. We snellen door China en het voelt, zoals Mo zegt, alsof we drie landen in één pakken. De eerste maand door Xinjiang, woestijn, snelweg, Wycher, moslims en noodles. Dan de Tibetaanse maand. Sichuan. Hoogte, kou, wind, yaks en afzien. Gevolgd door Yunnan met lentegevoel, bananen, buffels en rijst. Drie provincies die allemaal in het grote China liggen, maar verschillen als Duitsland, Nederland en België. We denken na over wat onze zintuigen ons voorschotelen. Over het gedeelte van de reis dat nog voor ons ligt. Over wat we willen gaan doen als we terug zijn. Of het ons nog steeds brengt wat we verwachten. Over nieuwe plannen en ondernemingen, want 2013 staat al weer voor de deur. We denken na over wat het leven ons biedt. Mo in mogelijkheden en ik in beperkingen, zoals altijd, die zij dan weer van tafel veegt zoals de ‘kleine-tafel-artiest’ het tafelkleed tussen de verf en tafelgarnituur uittrekt. De zon heeft naar ons geknipoogd op 22 december en te kennen gegeven dat we er voorlopig nog tegenaan kunnen gaan. Knallen in het nieuwe jaar! Maar wel de juiste hoeveelheid energie naar de juiste dingen. We komen er wel en doen het niet onaardig.

Terug in mijn hoofd. Daar zoemt een metafoor: Het verhaal van de groene zeeschildpad.

In het diepblauwe water, een paar honderd meter uit de kust zwem ik met m’n flippers, duikbril en snorkel, terwijl mijn hartslag het ritme van de zee overneemt. Om me heen kijkend zie ik een reusachtige schildpad, die op een aantal meters voor me de zee verkent. Ik probeer wat dichter bij te komen en flipper druk in zijn richting. Ondanks alle moeite die het me kost, kom ik niet dichterbij, ondanks de rustige en schijnbare moeiteloze slag van het prachtdier. Ik word moe van het continu bewegen en ben totaal niet efficiënt meer. Uitgeput haak ik af van het idee om naast ‘m te komen en realiseer me dat hij veel effectiever gebruik maakt van de stromingen. Er zijn dingen in het leven waar je energie in steekt, maar je niet verder brengen. Je niet helpen om je reden van bestaan te vinden of je niet brengen waar je denkt dat je wilt zijn. Is het echt zo belangrijk om de schildpad aan te raken of kan ik ‘m ook vanaf deze afstand bewonderen? Als je niet in harmonie bent met wat je zelf wilt doen, dan kun je je tijd verspillen aan talloze zaken. En als zich dan de kans voordoet om te doen wat je wilt doen, heb je misschien niet meer de tijd of de energie om er mee aan de slag te gaan.

Shangri-La

Alweer vijf weken geleden dat we aankwamen in de Chinese utopie van het aardse paradijs. Na de op z’n minst enerverend te noemen rit naar Litang (de voor ons dichtstbijzijnde en tevens één van de hoogste stadjes op de grens van Tibet) streken we neer voor een welverdiende rust in Shangri-La. Op de valreep (voordat we weer vertrokken)ontmoetten we Ricky, eigenaar van Tantra Restobar, die een bijzondere draai gegeven heeft aan het restaurant. Naast de heerlijk diverse keuken en Chileense wijnen en ander geesten in een fles, was hij een fantastisch mens met het hart op de goede plaats. We gingen voor een snelle lunch, maar bleven de hele middag en avond en vonden het jammer dat we die avond niet lekker konden doorhalen met rummikubben.

Hiken en smoken

De fietsen zijn een aantal dagen aan de kant gezet in de ‘Tiger Leaping Gorge’. Naar het schijnt één van de diepste kloven ter wereld…of in China…of in de provincie…anyways…diep. (Minstens twaalf achterwaartse salto’s en dubbele schroef voordat je weer opstuitert.) Twee dagen wandelen met prachtiguitzicht en lekker weer. Dat voelde goed aan de beentjes. Eventjes een andere inspanning. Bij de eerste de beste hut moeten we drie yuan betalen voor het maken van een foto. Òf we konden wat mandarijnen kopen, dan was het ook goed. Uiteindelijk vertrekken we daar met een pijp gesneden uit koeienhoorn, een zak wiet en vier mandarijnen. We mochten de foto maken…wij happy;-) Gedurende de volgende dagen zuig ik me helemaal suf aan m’n nieuwe rokertje, die net zoveel uitwerking had als Balkellende 1 t/m 3.

In Lijiang zoeken we ons een ochtend te pletter naar een fietsenmaker. Vier uur van het kastje naar de muur om vervolgens in de middag de ‘grote velgen verwisseltruc’ toe te passen. De velg van mijn achterwiel had namelijk toch een scheur opgelopen door de busrit naar Shangri-La. De laatste dagen was met name mijn humeur drastisch gedaald door een aantal Chinese ‘grappenmakers’ met de humor van een bejaarde goudvis. Ondertussen hadden we ons ook een goede voorstelling gemaakt van het halen van het rijbewijs hier. Naar onze mening niet meer dan een toeterexamen voorafgegaan door een theoriegedeelte van tien vragen in de trend van: U wilt hier linksafslaan. Wat doet u? Toeteren! Ubevindt zich achter een vrachtwagen en nadert een onoverzichtelijk bocht, waarin zich twee fietsers bevinden én in tegemoet komende richting lopen nog vier met takken volgeladen hulpchinezen. Wat doet u? Toeteren, inhalen en nog meer toeteren. U nadert een gelijkwaardige kruising, waarop van alle zijden een voertuig nadert. Wat doet u? Niks! Toeteren tot de zekeringen eruit springen. Slaagt u voor dit gedeelte, dan kunt u deelnemen aan het staatexamen praktijk met als onderdelen: kennis over uw toeter, toeterinzicht in het verkeer en een algemeen zelfverzekerde toeterindruk. Teven zult u getoetst worden op de volgende bijzondere verrichtingen: De hellingtoeter, de noodtoeter, bochtje achteruit toeteren en de file-toeteren. Proficiat! U heeft er een nieuwe stoïcijnse hobby bij!

Eerzame familie

We ontmoeten gelukkig snel weer een hele leuke familie…Koreanen. Bij hen lopen we binnen in het restaurant in een Chuxiong op weg naar Kunming. Naast de heerlijke Koreaanse keuken van moeders de vrouw hebben we filosofische gesprekken met zoon en vader, die uiteindelijk ook het liefst zo’n fietstocht ondernemen (zoals velen).  Geld dat de familie verdient vloeit regelmatig terug naar de lokale bevolking en dan met name naar de kinderen die geen ouders meer hebben. De familie drijfveer is dan ook dat je niet meer nodig hebt dan geld voor eten, kleding en het normale leven. Een prima filosofie, te meer omdat ze allen behoorlijk artistieke gaven hebben en een behoorlijk centje zouden kunnen sparen. ’s-Ochtends worden we uitgenodigd voor het ontbijt en het voelt serieus alsof we thuis zijn. Hele lieve mensen die als klap op de vuurpijl ons hun appartement in Kunming aanbieden. Ingericht en wel, op de 31^e verdieping en dus met prachtuitzicht.

In de stad gaan we een ochtendje op stap met mr Lee, die ons heel veel verteld over Pu’er thee, genoemd naar Pu’er city waar alle thee van oudsher werd verzameld. We komen nog bij de nieuw te openen koffiebar van Harang, de zoon. Iets wat mijn zinnen ook prikkelt, omdat me dat een uiterst aangename bezigheid lijkt voor de toekomst. Er lag zelf nog een leuke avond in het verschiet met vrienden van de familie. Eerst eten in een romantisch TL-verlicht restaurant, waarbij we toch weer een hoop nieuws aten. Daarna gezellig de karaokebar in waar ik traditiegetrouw de avond heb afgesloten met een paar ballades. (En sommigen weten hoe goed ik kan zingen na een paar liter bier;-) Ik overweeg ook om de cd die gemaakt is op m’n vrijgezellenavond uit te brengen.)

We ontmoetten nog wat leuke mensen, waaronder Emiel (van oorsprong uit Rotterdam) en zijn vriendin. Van hem horen we nog wat verhalen over Chinese efficiëntie in het bedrijfsleven, hoe goed de mannen hun dag in kunnen delen met kaarten, bierdrinken en roken en dat de vrouwen al het werk doen, wat mooi aansluit bij onze eigen beleving. We scheren ze niet allemaal over één kam hoor…we gebruiken de tondeuse en voor de vele wildgroei de heggeschaar;-P

Verder op weg naar het zuiden stuitten we nog op twee Chinese collega-fietsers. Leuke gasten om te zien, want praten gaat niet echt. Na anderhalve dag scheiden onze wegen zich weer en fietsen we zo in de armen van Etienne en Marie uit La France. Met hen overbruggen we de laatste dagen in China en steken weer een aantal leuke dingen op. Zo koken we tegenwoordig standaard op een houtvuurtje met een wok. Niet mokken, lekker wokken!

Dombo op de camping

De voorlaatste dag in China fietsen we het grootste gedeelte van het licht door het ‘Wild Elephant’ park. Een beetje cynisch over de benaming ‘Wild’, komen we ’s avonds van een koude kermis thuis. Ofwel van het klamme angstzweet uit de tent. We zien gedurende de dag de olifanten in kooien en denken dat het een soort van dierentuin is, waar je olifanten kunt gaan bekijken. Wat kilometers verder komen we erachter dat er wel degelijk van die apparaten los rondlopen, gezien het feit dat voor onze ogen het bos vakkundig afgebroken wordt en de infantiele politie met toeters (!jawel) en vuurwerk een groepje fanten probeert weg te jagen van de snelweg. Chinezen die ons kookgerei willen afwassen en de tandwielen grondig willen reinigen. Dat is wat we denken als we ’s nacht uit onze dromen ontwaken. Toch anders wanneer je dan oog in oog staat met drie maal negen vierkante meter grijs, die door je kookopstelling dendert. Hallo Dombo, anders toeter je nog even en wals je het bos rond te tent plat. Dan weet je zeker dat we geen oog meer dichtdoen. Okay…het wachtschema inclusief vuurwacht is als volgt….

We zijn op weg naar Xi’An, bezienswaardigheidrijke stad zo’n 800 kilometer ten oosten van Lanzhou. We hebben onze fietsen daar achtergelaten, omdat het net te ver is om dit ook ‘nog ff’ mee te pakken op het stalen ros. De duur van het visa bindt ons aan bepaalde regels en aangezien we veel willen zien in de provincies Sichuan en Yunnan, ten zuiden van Lanzhou, maken we in sommige gevallen even gebruik van het openbaar vervoer. En dat op zich is alweer een hilarische ervaring. We zitten namelijk niet naast elkaar, wat we al dachten toen we de kaartjes in handen kregen. Uiteraard zijn de plaatsen met de corresponderende nummers al bezet en wanneer ze je wél willen begrijpen, doen ze het al niet; laat staan als ze het niet willen. Op zich geen probleem, totdat Moniek op moet staan omdat zij natuurlijk ook op een ander nummer is gaan zitten. Ze dirigeert uiteindelijk degene van haar stoel en die besluit om op haar koffers in de beenruimte van Mo te gaan zitten. Die zit vervolgens als een Gordiaanse knoop in haar stoel, wat natuurlijk ook niet lang gaat duren. Na wat geëmmer is alles koek en ei en heeft Moniek haar betaalde ruimte voor zichzelf en heb ik me naast een tweetal semi-sumoworstelaars  gewrikt. Het slurp- , boer- en rochelritje van 8 uur kan beginnen.

De kantinejuffrouw staat ongeduldig achter de twee handen vol mensen die zich om me heen drommen om maar niets te hoeven missen van het Gestapo-vragenvuur wat de Engelssprekende Chinees op me afvuurt. En hij maar vertalen…terwijl ik mooie volzinnen maak..

“En als je terug bent in Lanzhou, waar fietsten jullie dan heen?” Dan gaan we verder richting zuid-zuidwest naar het voor toeristen legale stuk van het Tibetplateau. We hebben er beiden al een extra donsjas voor gekocht en een tweede thermische onderbroek. En nu maar hopen dat de weergoden daar ook een gevoel voor humor hebben. Hoe koud kan het nou worden? In China? In de Himalaya? Aan het begin van de winter? Op vierduizend meter?

Ho! Alle betalende reizigers even de voetjes omhoog! De schoonmaakploeg komt langs en ze kennen geen genade! Als je in de weg zit word je verzocht om op te staan en als je ligt te slapen, dan porren ze je wakker, zodat je alsnog mee kunt doen aan ‘voetjes van de vloer’.

Xi’An

We zijn vooral voor het ‘terracotta leger’ deze kant op getreind, maar na de kennismaking met het heerlijke hostelbed, vond ‘lekkers van Dekkers’  het eigenlijk al goed om twee keer acht uur in de tjoektjoek te hebben gezeten. Decadentie ten top!! (Sinds ze ook VAN Helden heet…) Ook stond de moslimwijk op het programma. Die hebben er weer een gezellige boel van weten te maken. Met honderden stalletjes op straat waar je allerlei lokale gerechten kunt eten en infrastructuur met een mix van Boeddhisme en Islam.

Dat het vanaf Lanzhou anders zou zijn, dat wisten we. Maar dag twee is zo belachelijk mooi fietsen dat we ons weer in een ander land wanen. We rijden 60 kilometer lang op en neer over een graat met links en rechts lintbebouwing die zich maar ter nauwer nood kan vastklampen aan de plaats waar loef- en lijzijde bij elkaar komen. Sommige staan zó dicht op het randje van de afgrond dat de laatste rotsen voor de top het eerste stuk van de huismuur is. Wanneer je aan die kant de spijker te hard slaat, mep je zo het schilderijtje de afgrond in. Tik je daar een bloempot uit het kozijn, dan hoor je ‘m niet kapotvallen. Boos als je kunt zijn op je kat als je ‘ie weer aan de bank zit te krabben of in de gordijnen hangt…gooi je ‘m door het verkeerde raam naar buiten, dan ben je ‘m ook echt kwijt.

Het is een mooi schouwspel van kleuren en vormen die gevormd worden door de vele plateaus waar de boeren hun gewassen op verbouwen. Het doet me denken aan een landkaart met veel bergen. De hoogtelijnen gaan als golven over de kaart en daar waar het steil is staan ze dicht op elkaar. Net of we daarop fietsen. De strak afgebakende plateaus die door het landschap golven zien eruit als de rimpels op het water, nadat je er een steen hebt ingegooid. Hoog vanuit de bergen zouden de makers van Ron’s honeymoonkwis jaloers zijn op het trapmotief waarop in dit geval de wind en regen naar beneden komen. Duizenden zelf gehakte grotjes om graan in op te slaan, of om het even wat, vormen samen met tempeltjes het motief op het behang van deze omgeving.

Songpan

Op weg naar Songpan zijn veel locaties die getuigen van het aanwezige Boeddhisme. Vlaggen in alle kleuren zijn zo’n beetje overal te zien waar je kijkt. Tempels, monniken en huizen met gebedsrollen, die het Om Mani Padme Hum de ruimte insturen, zijn in veelvoud aanwezig. Mo wist mij te vertellen dat alle dingen waar een gebed  op geschreven staat in beweging zijn.  Langs de weg doen fanatieke Boeddhisten hun privé-bedevaart door na iedere vijf passen tweemaal de handen ineen te slaan, alvorens languit op de grond te gaan liggen en zich suf te reciteren. De eerste keer dat we dat zagen hebben we een kwartier (voor niets) meegezocht naar de onbekende vermissing.

In de toeristisch ingerichte stad Songpan komen we weer goed aan onze trekken voor wat betreft Westers eten. Friet, hamburgers, lekkere sandwiches en filterkoffie!! ‘De vetter the better’. We nemen een dag ‘vrij van bewegen’ en genieten optimaal van al het leuks dat dit pittoreske stadje te bieden heeft. Veel hout, mooie lambrisering en honderden, zo niet duizenden rode lampions die het straatbeeld opleuken. Allemaal net even iets té mooi. We kopen nog wat souvenirs (hè bah, toeristen!), waaronder een Tibetaanse jas voor mij. Vanuit de winkel hou ik ‘m aan en de ‘locals’ vinden dat de bruine stof mooi bij mijn blauwe ogen past, gezien de hiephiephoera-reacties. Bij het Public Security Bureau informeren we of het mogelijk is om onze gedachte route te fietsen. Enerzijds of we er doorheen kunnen in verband met weer en bevingsresultaat en anderzijds of er toeristen doorheen mogen. Dit laatste was voor ons namelijk een ‘no go’ voor het mooie Xiahe, wat door wat onenigheid tussen overheid en Tibetaanse monniken gesloten is voor mensen die minder nauw kijken. Deze problemen gelden een beetje voor het hele gebied waarin wij nu rondfietsen en daarom was het wel interessant om van te voren even te informeren. Niet dat we na het beklimmen van vier passen van ruim boven de vierduizend alsnog bedankt worden en rechtsomkeert kunnen maken.

En dan…klimmen…

Na Songpan slapen we de eerste twee dagen weer in een hotel. Het is redelijk goedkoop (zo’n 8 à 10 dollar) en als je die keuze hebt of in de wind en onder het vriespunt in de tent….euhm… We slapen moeiteloos twaalf uur per nacht, want Mo heeft een beginnende voorhoofdsholte ontsteking en ik voor de tweede keer in twee weken buikgriep met de bijbehorende racekak. (Lang leve het wazige eten en de verminderde hygiënische omstandigheden!) Hoe dan ook, we konden het goed gebruiken. Want nadat we op de hoofdweg naar Cheng Du de afslag richting bergen hebben genomen, komen we er meteen achter dat we de afslag richting bergen hebben genomen. Blubber, stenen, water en klimmen. Binnen afzienbare tijd rijden we door het epicentrumgebied van de aardbeving van 12 mei 2008, die aan duizenden mensen het leven heeft gekost. Overal zijn nog steeds herstelwerkzaamheden bezig om de steenslag op te ruimen en ingestorte bruggen en tunnels en weggeslagen weggedeelten opnieuw bruikbaar te maken. Op diverse plaatsen worden gebouwen of andere infrastructuur gemarkeerd met een bord 5-12, hetgeen doet herinneren aan het verwoestende moment dat om twee voor half drie begon. Het is eigenlijk best wel raar om door dit gebied te rijden en te beseffen dat ze enkelen jaren geleden hier niet wisten wat ze overkwam. Het moet een ingrijpende ervaring geweest zijn, want als je er zonder schudden doorheen fietst dan lijken de bergen al over je heen te vallen. Andere lijken op je af te komen als honden aan een ketting. Gelukkig tijdig gestopt door het feit dat ze vast zitten. Na het meest geteisterde gebied komen we in de rest van het Wolong National Park en meteen hebben we geen spijt meer van onze afslag. Het gebied doet ons denken aan de prachtige bergpartijen van de Pamir Highway, maar dan volledig groen met alle kleuren herfst die je kunt bedenken.

Mt Balang, Mt Gao-Ersi en de verrassingen

We meanderen verder het plateau op en de eerste topper die we tegenkomen is Mt Balang. De hele dag klimmen we hoger en hoger en rond half vier realiseren we ons dat we niet boven gaan komen die dag. Krampen en het regelmatig bruin af camoufleren van het zijterrein trekken me helemaal leeg en halfziek hopen we te kunnen overnachten bij een werkkamp, zo’n tien kilometer onder de top. Nee, kan niet krijgen we te horen. We vragen een vrachtwagen of hij ons de laatste tien naar boven kan rijden. Dat kon…voor 200 yuan (32 dollar). Ik vraag aan hem of ik even 200 yuan van hem vast mag houden en of ‘ie even wil bukken… Mo roept dat we de tent dan wel tegen de wand van de berg hangen en zo gezegd, zo gedaan. De laatste scheerlijn hameren we zo’n beetje in het asfalt van de weg en nu maar hopen dat er niemand uit de bocht vliegt.

Langs de weg staan heel veel borden met de tekst dat dit het leefgebied is van de panda, dus wij verwachtten achter ieder bamboestengel een zwart/witte, tak-knagende gigant. Helaas geen wilde panda’s voor ons. Wel nog meer klimmen. Een aantal passen staan op de kaart, maar er lijkt geen einde aan te komen op weg naar Li-Tang, waar we dan nog denken te kunnen verlengen voor wat betreft het visa. Na 12 dagen wind (zeg maar zandstorm) op de kop en oneindige slechte wegen komen we aan in het kleine stadje. De nachten dat we in de tent slapen zijn frrrris! Als ik in de morgen m’n horloge uit het zakje in de tent pak en het lampje aan doe, dan vervagen de cijfers. Die is weer mooi leeg getrokken vannacht. Zodra de slaapzak opengaat en de koude lucht onze benen raakt…BAM…kramp. De tent is aan de binnenzijde net een sprookjesachtige grot met glinsters. Rits open en aan het mooie verhaal komt een einde door de miezerregen in de tent. Voorzichtig proberen we om en om een kledingstuk te wisselen om het zo droog mogelijk te houden. Succes!! In Li-Tang wilden we een aantal dagen ontspannen. Helaas is het onmogelijk om aan geld te komen en verlengen kan hier ook niet. Een uitdaging op de mat! Met nog vier dagen op de visateller en vierhonderd kilometer door een gebied waar de bus al twee dagen over doet, zijn we genoodzaakt om dit onding te nemen.

Nu zijn we in Shangri-La na wat akkefietjes met de buschauffeur die, nadat we hadden afgesproken dat de fietsen onderin de bus konden, toch de fietsen op het dak doet. Hoe dit afgelopen is moeten jullie maar lezen in het boek wat er nooit gaat komen. Voor nu: ontspannen en dan weer fris en fruitig op ons lievelingsvervoersmiddel…

Ps. Check de nieuwe foto’s onder  GANSU! En de nieuwe mappen XI’AN en SICHUAN.

Ps. Ik zou mijn billen wel eens wat vaker willen neervlijen op een stenen pot. Dit in plaats van dat gehang in je ligamenten, wat mijn benen net zo onderwaarderen als het zitten in kleermakerszit tijdens de maaltijd in Centraal Azië en Iran.

‘De kunde of vaardigheid om je in te leven in de gevoelens van anderen’.

Voordat we verder gaan met onze avonturen vanaf Xi’An, eerst nog even een blog gewijd aan het bovenstaande onderwerp. Te vaak worden we geconfronteerd met grappige situaties die afwijken van je eigen referentiekader. En China is een land waarin dit onder andere veel voorkomt. Te mooi om links te laten liggen, dus hopelijk even lachen….

Het inlevend vermogen van heel veel mensen tijdens onze reis is heel anders dan van (waarschijnlijk) heel veel mensen in ons land. En reken daar ook Duitsland en België en omstreken maar bij. Middels drie voorbeelden zal ik proberen om daar een beeld van te schetsen. Wel wil ik vooropstellen dat ieder voorbeeld met de allerliefste bedoeling is van deze wereldbewoners. Niets dan respect voor hen die ons hebben geholpen, gevoed, verzorgd of een gezellig woordje wilde wisselen.

Het eerste voorbeeld geldt eigenlijk al vanaf de landen waar het niet zo gebruikelijk is om op een fiets te zitten. Laat staan dat ze enig idee hebben van wat 120 kilometer fietsen is, voor één of meerdere dagen (of ruim acht maanden inmiddels). En het lampje gaat al helemaal uit als ze een benul zouden kunnen hebben van 55 kilogram aan je fiets. Dus je moet niet raar staan kijken als ze je doodleuk nog 90 kilometer verder willen sturen, omdat ze weten dat er in die plaats een goed hotel is. Meestal duurt het dan zo’n vijf minuten ‘hier tent-nee, daar hotel-hier tent- nee, daar hotel’ voordat we òf afhaken òf de tent gewoon toch op de door onszelf aangewezen plek beginnen op te bouwen. Ondertussen probeer ik dan vaak toch nog even uit leggen dat 90 kilometer op de fiets zo’n vijf uur duurt en dat we graag beginnen met het koken van het avondeten. Snappen ze zelden. “Ja maar, daar is een hotel”. Jaha gast, maar we rijden geen 80 op de fiets, hè! Moniek  heeft dan vaak al het bijltje erbij neergegooid en het liefst in z’n voet.

Voorbeeld twee wordt het extreemst ervaren door ons in China. Regelmatig gebaren we naar iemand of we in een bepaalde richting rijden en stoten daarbij een klank uit van de plaatsnaam. Laten we ook hierbij vooropstellen: NOOIT goed uitgesproken en dus  niet begrijpelijk (blijkbaar) voor de ontvanger. Wanneer betrokkene het dan uitspreekt klinkt het volgens ons best wel hetzelfde. Fonetisch heet zoiets. Maar zij begrijpen je zelden. Terwijl ik altijd denk; als er nou een buitenlander aan mij vraagt waar Retedom ligt, dan hoeft ‘ie het misschien nog maar één keer te vragen, maar na de tweede keer begrijp ik dan wel dat ‘ie om Rotterdam vraagt. Daarbij gezegd hebbende dat je in de buurt woont natuurlijk. We vragen geen plaatsnamen van 280 kilometer verderop…

Maar goed ik dwaal af. Hier gaat het voorbeeld over: Zonder te wijzen, te bevestigen of te ontkennen beginnen ze te praten als Brugmans. En lieve mensen. Nou hoef je toch geen ‘master’ gehaald te hebben om te begrijpen dat iemand die gebarend en met een ontiegelijke klankafwijking in de plaatsnaam, niet bekend is  met het plaatselijke dialect. Dan daarbij dat we ondertussen al meerdere keren naar onze oren hebben gewezen en nee hebben geschud. Na drie verhalen komt er dan meestal een nasale klank uit zo’n Chinees, die het meest in de buurt komt van het Nederlandse ‘oooh’. Bij het horen van deze klank zou je verleid kunnen zijn te denken dat hij begrepen heeft dat dat wij ‘no habla’ Mandarijn,  Cantonees of Uighur . Echter, niets is minder waar. Hele verhalen volgen en er komt geen einde aan. Wij bedanken vriendelijk en tuffen weer verder. De Chinees vertwijfeld achterlatend. Heel soms twijfel je of je  die twinkeling in z’n ogen nou echt zag. Dat lichtje, dat zei; jullie vroegen wat aan mij, nou zal ik je verdomme voorzien van informatie ook!

Als je nog niet afgehaakt bent, hier het volgende en laatste voorbeeld. Vanaf Iran. Regelmatig komen we allerlei stalletjes tegen waar de  lekkerste groenten liggen uitgestald. Ook groenten die we niet zo goed kennen in Nederland. De mooiste kleuren en vormen en onze ogen zijn altijd groter dan onze magen. Dus meer dan eens hebben we de tassen (veel te) vol zitten om een maaltijd voor vier fietsers te maken, terwijl we met twee zijn. Als we dan ’s avonds ergens aangekomen zijn en we hebben ‘voorbeeld 1’ doorlopen, waarbij het blijkt dat men het ook altijd goed vindt als je de tent opzet daar waar jij het gedacht had, dan gaan we lekker koken. Tijdens het opbouwen van ‘circustent van Helden’ blijft zo’n persoon dan vaak kijken. Beetje meekijken over je schouder, zeg maar. En dan denkt zo’n persoon vermoedelijk het volgende:

— Wat een leuke spulletjes hebben die mensen bij zich op de fiets! Zo hé, die woning staat rap! Dat hebben ze vaker gedaan. Kan niet anders. Wat een dun stoffie! Mooi man! En wat is dat dan? Hé, dat is een soort van stoeltje. Gaat die man nou doen? Al die tassen van de fietsen, allemaal de tent in? Oh, kijk die vrouw begint nu de grond te reanimeren. Wat zie ik nou? Dat wordt dik! Aha, daar slapen ze op… Haha, kijk nou, daarmee koken ze, denk ik. Wat een klein rotding, laat ik het eens even aanraken. Ja, zie je nou: Hij gaat koken! Wow! Zoveel groenten! En pasta! Zijn zij kwartiermakers ofzo? Komt er een groep na? Zal eens even aan de straat gaan kijken, kom ik zo weer terug…

Nou, ik sta hier al twee minuten. Volgens mij komt er niemand meer. Snel terug voordat ik iets mis of niet aangeraakt heb. Als ik het zo gesneden zie liggen, dan lijkt het nóg meer. Iedereen kan zien dat dat nooit allemaal in het pannetje gaat passen. Wat een hoop eten! Ja toerist…dat roert niet meer hè. Pan te vol. Klont! Wat doet ‘ie nou? Deksel erop en…schudden maar. Haha, die gekke toerist toch. Fuck zeg, ’t zit nog door elkaar ook. Hij zal zo wel vragen of ik ook wat wil, maar dan zeg ik toch lekker eerst vier keer nee. Zie je, daar heb je het al. Nee hoor, bedankt (…en dat is één…) Hè, hij vraagt het niet meer? Wat is dat nou? Komt ‘ie uit een land waar ja ja is en nee nee? Heb ik weer! En wat is dat nou weer? Een soort van waterkoker? Ik ruik…ik ruik…ik ruik koffie! Hij heeft koffie gezet in dat ding! Kikke! Oh, kijk nou, allebei ook nog een Snickers als toetje. Het kan niet op. Nee hoor, bedankt! SHIT, nou doe ik het weer. Het zit ook zo in m’n systeem! Zo, nou zal ik maar eens even gaan kijken wat moeders de vrouw allemaal heeft gekookt. Dan kan ik daarvan de helft nog naar hier brengen, want….[CONCLUSIE!]…ze zullen wel honger hebben…—

ZiiiP. Terug naar Arie en Mo. …en dus, edelachtbare: waarom begrijpt mondje niet dat wij kneitervol zitten en niet NOG een COMPLETE maaltijd op kunnen?

EMPATHIE…zucht…