‘Life isn’t about waiting for the storm to pass…

…It’s about learning how to dance in the rain’

(Vivian Greene)

 

 

Dat wordt een ‘PaknBak’ aan de zadelpin, ricocheert het door mijn hoofd.

Een klein halfuurtje later, wanneer ik met maat ‘tien-en-een-kwart-Amerikaans’ het mini-huishouden weer aangestampt in de fietstassen heb zitten, ben ik wederom verbaasd: Hoeveel vierkante meter je spullen in beslag kunnen nemen als ze niet in de tas zitten. Het hele feestje aan meubilair is in de hoeken van de kamer verdwenen om plaats te maken voor een ‘alles in één oogopslag’.

 

 

Ja, inderdaad: ‘Ik ben er weer van’, zoals wij dat altijd zeggen. En om eerlijk te zijn voelt het een beetjes als een ritje door de achtertuin. Zaterdagochtend, 11 januari, ben ik vertrokken voor een solotocht richting het Iberisch schiereiland. Dit landschap zuid van de Pyreneeën is voor mij geen bekend terrein. De keuze om deze hoek in te duiken was dan ook vrij snel genomen. Nou ja, snel. Eigenlijk wilde ik de Noordzee-route fietsen. Deze gaat kort gezegd om de Noordzee. Superkeuze!………..in juli/augustus.

Het idee om een solotocht te ondernemen is niet van de lucht. Al vroeg in onze afgelopen reis speelde ik met de gedachte en Moniek is ook al sinds het begin van de gedachtespinsels op de hoogte. Want. Ik moet natuurlijk wel toestemming krijgen:-)

Joie de vivre

“Heb je nou geen zin om na 21 maanden op de fiets thuis te zijn?”, hoor ik jou denken. Ja! Ook dat is fijn! Ik ben dankbaar dat ik uit Nederland kom, maar tegelijkertijd stel ik mezelf de vraag waarom het noodzakelijk zou zijn om de meeste tijd daar te blijven. Er is zoveel te zien op onze prachtige planeet. Ik wil rondtrekken en contact hebben met de mensen die ik tegenkom. Ik wil landkaarten een gezicht geven. Ik wil de wind in mijn haren voelen (zolang ik nog haar hebJ) en niet in de luwte verblijven. Ik wil niet dat het een BEZIGHEID is in mijn leven. Ik wil dat het mijn leven IS. Jij zegt: Je weet gewoon niet wat je wilt. Dan zeg ik: Dat klopt! Misschien zit er wel een steekje los. Misschien ook niet. Ik hou me gewoon vast aan wat los zit in mij…

 

 

Studentikoos! Gezellig! De kamer is rommelig, knus en met een ongelofelijk hoop spulletjes. Veel foto’s aan de muur. En daar tussenin ‘petit Gaston’, druk bezig met de aanleg van een nieuw traject tussen de jaren ’50 radio en ‘gare du plein bibliotheque’. M’n ogen schuiven, zoals bij iedereen die een boekenkast heeft, langs de boeken en cd’s. Een verworvenheid die ik me altijd schaamteloos toe-eigen. Brassens, Brel en Ferré, muzikale poëten die ongetwijfeld in iedere Franse cd-collectie voorkomen, sluiten de rij.

Ik stap over de stoomlocomotief om ook Hélène een hand te geven. Zij en Matthieu wonen op ‘vier hoog’ in een prachtig eind-19e-eeuws gebouw in Brussel. Matthieu en ik hebben zojuist mijn tassen omhoog gesleept, iets wat in ieder geval niet is veranderd sinds de vorige trip. ‘Warm-Showers-hosts’ wonen nu eenmaal zelden op de begane grond.

 

Matthieu, Hélène en Gaston

Matthieu, Hélène en Gaston

 

De eerste avond van huis bevind ik me meteen in een bijzondere setting. Vier of vijf deuren verder is die avond een concert. ‘Ik zag alleen maar dit soort huizen’, zeg ik tegen haar. ‘Dat klopt’, zegt Hélène, ‘het is ook gewoon bij iemand thuis’. Juist. En dat blijkt maar goed ook. Want het is niet geschikt voor de oren van een groter publiek, dan het spacecake-etende hippiepubliek wat binnen op het kattengejank staat te schuifelen. Gaston wil dat mama haar handen blijvend op zijn oren houdt. ‘Hij wil aandacht’, fluistert ze. ‘Hij wil die tyfusherrie niet horen’, schreeuwt het in mijn hoofd.

En route…

Ik denk dat ik best de scheidslijn mag trekken na Brussel. Vlak fietsen heeft precies één dag geduurd. Het landschap na de Europese kletskoppen hoofdstad is overwegend glooiend. En. Het is ook meteen heel erg Frans. De zon probeert aan kracht te winnen en  met het rijp op het gras volg ik het kanaal richting Halle. Ik zie de mistflarden: dansende, ijle spokenkinderen boven diepgroen water.

Rond de lunch passeer ik een ‘broncante in- et exterieur’ op de top van een heuvel bij Ronqueres. Mijn ogen ontwaren een frietkar. Daar heb ik zin in!!! Snel bestel ik een ‘un grande frites avec bicky-sauce et une baguette avec mexicano. Zo! Die nemen ze me niet meer af! Ik stap weer op en bedenk me dat ik op de tweede dag fietsen al weer het gevoel heb dat ik een week weg ben. Meteen die rust weer in m’n hoofd. J’aime cette vie!

 

Ofwel rommel voor binnens- en buitenshuis

Ofwel rommel voor binnens- en buitenshuis

 

Ik moet weer even in het ritme komen van kamperen. De taken zijn momenteel anders verdeelt. Alles is voor Bassie. Zeg maar. Een beetje (te) laat kom ik aan in een geschikt bos. Het schemert, en tegen de tijd dat ik begin met bouwen is het aardig donker. Moeizaam. Dat is waar ik aan denk als ik de tent in elkaar hannes. Gelukkig is het droog. Dat is ook waar ik aan denk. Ik had wat vaker moeten oefenen. Alhoewel. Gewoon oplossen als de situatie daar is. Gek is dat eigenlijk. Best vaak denk ik; als de situatie nu zo of op die manier zou zijn, dan zou het op deze manier echt klote zijn. Fout! De situatie is niet zo en als het anders is, dan is ook daar weer een oplossing voor te vinden. Het komt altijd goed.

 

Witte kalkoenen pakken laatste beetje warmte bij Chateau Fort in Ecaussinnes

Witte kalkoenen pakken laatste beetje warmte bij Chateau Fort in Ecaussinnes

 

Liggend vanuit de slaapzak metsel ik mijn keel dicht met het specie dat er de voorgaande avond toch echt uitzag als een lekker havermoutontbijtje. Ach. Het is dit of een met mos begroeide tak uit de boom waar de fiets tegenaan staat. Zo zie je maar weer. Er is altijd een positieve kant. Het is fris, maar de tent gaat ondanks de nachtelijke buien vrij droog de tas in. Als ik weer opstap staan m’n ogen nog waterig, zodat het niet meevalt om de kaart fatsoenlijk te lezen. Ik bof. Het is vanaf hier rechtdoor naar Spanje.

Er blijken op maandag om onverklaarbare redenen veel winkels dicht op het platteland tussen Brussel en Parijs. Uitgezonderd de farmaceutische industrie sta ik voortdurend voor een gesloten deur. Dat is niet heel handig.  Na zeven strippen paracetamol heb ik nog steeds honger en het ziet er niet naar uit dat dit enige voedingswaarde gaat hebben. Ik ga er maar even bij liggen, want ik krijg slaap van de honger. Er komen overheerlijke met mos begroeide takken voorbij in de droom.

Een kilometer of zeven voor Saint Gobain rijdt een oud baasje me in het wiel. We houden een redelijk goed gesprek. Dat is; ik begrijp zijn Frans en kan mezelf redelijk verstaanbaar maken. We kletsen wat over de glasindustrie van Saint Gobain, waar hij altijd gewerkt heeft en dat hij nu leeft van zijn groentetuintje. Want hij hoeft niet meer te werken. Hij is 81. WAT!? Hij fietst hier naast mij met de wind op de kop en ik had zijn kleinzoon kunnen zijn. Verrassend. Hij fietst alsof hij de pensioengerechtigde leeftijd nog moet bereiken.

 

Laurent, Isabelle, Léa, Paulin en Maël

Laurent, Isabelle, Léa, Paulin en Maël

 

Saint Gobain ligt tegen een heuvel! Daar kom ik achter als ik het fluiten moet staken, terwijl ik bij de familie Therouánne terecht probeer te komen. Eenmaal binnen word ik enorm verwend door Laurent en Isabelle. We genieten van een heerlijke avondmaaltijd, al moet ik nog wel even wennen aan het tijdstip. Half acht. Het is het wachten meer dan waard. We vangen aan met een soep van… Dat was lekker. Ik mag nog een tweede bord. Daar zeg ik geen nee tegen na een dagje fietsen,… om half acht. Te meer ook omdat ik er gemakshalve vanuit ga dat er nu misschien nog een toetje komt en het ‘dat wel is’.

Voorafgaande aan het toetje, bestaande uit twee soorten taart, die ik beide MOET proeven, is daar nog ‘gratin’, quiche met zalm, kaas met rode en koffie. Ondertussen spelen de kinderen Léa en Paulin op respectievelijk een xylofoon en gitaar, want ’s avonds moet er geoefend worden. Maël, de kleinste komt een dikke kus brengen, want hij gaat naar bed.

In het pikkedonker en uit een soort van coma hoor ik heel ver weg het alarm van mijn horloge afgaan. Ik heb op de kamer van Léa geslapen, waar ik me de voorgaande avond met het gewicht van de tafel ten ruste heb gelegd. Bij het ontbijt drinken we een soepkom koffie. Dit is nog eens wat je noemt een ‘sloot koffie’.  Daar hou ik van natuurlijk.

Regenpakkendag

Aan. Uit. Aan. Uit. Aan. Uit. Aan. Uit. Aan. Uit. Aan. Uit. Aan. Uit. Aan. Uit.

Fietsen in dit gedeelte van Frankrijk (misschien wel overal) is eigenlijk heel eenvoudig. Voorbeeld. Je rijdt het dorp Butry-sur-Oise uit in de richting van Auvers-sur-Oise. Dan heet die weg om te beginnen Rue de Auvers-sur-Oise. Halverwege gaat ‘ie Rue de Butry-sur-Oise heten. Zo was het vroeger overal, denk ik, maar dat is niet meer hip. Wij willen het vandaag de dag een mooie naam geven. Mandelaweg bijvoorbeeld…. Prima vent, maar ik ben niet op weg naar Qunu. Dus ja…

Met een klein omweggetje rij ik naar de plaats waar tijdens de 1e wereldoorlog  het verdrag getekend is van de wapenstilstand tussen Frankrijk en Duitsland. Even wat geschiedenis opsnuiven. Rechts van mij in de bossen hoor ik gekraak. Ik kijk op en zie drie herten – ik neem aan mannetjes, want ze hadden zo’n prachtig geweeeiii – GROOT! Ik kan me een klein beetje vergissen, maar meer dan een meter zit ik er niet naast. Hun kop zat ter hoogte van mijn hoofd. Indrukwekkend zeg ik je.

 

Maarschalk bij de valg. Goeie opstelling!

Maarschalk bij de vlag. Goeie opstelling!

 

 

 

 

 

 

 

Nu een open plek, vroeger dichtbegroeid

Nu een open plek, vroeger dichtbegroeid

 

 

 

 

 

 

 

 

De morgen voordat ik Parijs in fiets stap ik door de voordeur van Philip. Deze ochtend aan het ontbijt, waarbij ik het stokbrood belegd met camembert in de grote zwarte sloot dompelde – ik pas me snel aan – moest ik aan het volgende denken: Soms kijk ik van bovenaf naar mezelf en dan zie ik mezelf ergens naartoe rijden. Stel je nou eens voor dat je vanuit het heelal naar de aarde kijkt en ik ben een rood lichtje. En gedurende mijn hele leven zie je d.m.v. een rood lijntje waar ik ga en sta. Zou dat een mooie tekening worden?

Okay…er zit een klein steekje los…

 

Deel onze verhalen:
  • Print
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • eKudos
  • email
  • Hyves
  • LinkedIn
  • MySpace
  • NuJIJ
  • Technorati

17 Reacties tot zover.

  1. Jacqueline says:

    zo zeg weer weg op avontuur , geweldig , ik denk dat je geboren bent om de wereld van alle kanten te gaan bekijken ..
    heel veel succes met het fietsen .
    prachtig toch dat je dat kan doen ,
    genietennnnnnnnn

  2. Kim en Freek says:

    Mooi verteld Arjan! Geniet er maar goed van!! Xx Ons

  3. Tuur & Gretol &Roos says:

    Lekker fietsen en geniet van alles wat op je pad komt!

  4. Lotte says:

    Haha je hebt groot gelijk om zo je leven in te delen! Kei leuk weer om al je verhalen te lezen! 🙂

    Veel leut nog!

  5. bert pennings says:

    super kerel,veel fiets en schrijf plezier

  6. Batsie says:

    Leuk man, ik miste je reis verslagen al. Veel plezier Arie.

  7. Marlou says:

    Nou Arian, ik hou me ook vast aan datgene wat los zit bij jou, fantastisch!! Gelukkig is het nog maar 19 jan. en ben je pas, uiterlijk, 21 april terug, yes, kun je nog mooi heel wat verhaaltjes schrijven! Ik vind het kei leuk!!

  8. Janny Hordijk says:

    ga graag weer met je mee via je verhalen en foto’s 🙂 en geniet op deze manier weer heerlijk mee 🙂 groetjes janny

  9. Klara says:

    Weer een nieuw reisverhaal,ik ga weer graag mee via dit medium.

  10. Klara says:

    Een nieuw verhaal geboren en al weer wat bladzijden gecreerd we gaan weer graag mee op pad.Het wordt vast weer de moeite waard.Groeten.

  11. Je meisje says:

    La vie Est Belle!

    X

  12. Irene says:

    keep dreaming, keep going, keep writing!!

  13. Marcel van der Lugt says:

    Neej, d’r ging niks fout met de reactie posten. Ik wilde alleen maar ff zeker weten dat je het ook wist. 😉

  14. Marcel van der Lugt says:

    Weer lekker op de trappers!
    Laat je lichtje maar lijntjes trekken a la COBRA. Zonder je te laten beperken door wat je al weet, maar blanco als een kind. krijg je een tekening over de Big Blue Marble die zijn gelijke niet kent.

  15. Marcel van der Lugt says:

    Weer lekker op de trappers!
    Laat je lichtje maar lijntjes trekken ala COBRA. Zonder je te laten beperken van wat je al weet, maar blanco als een kind. krijg je een tekening over de Big Blue Marble doe zijn gelijke niet kent.

  16. Eugenne says:

    Haha Arian! De schrijver is weer los! Super veel plezier en succes op je solo reis! Enjoy 🙂

  17. Luzje says:

    Heyyy en niet eens ff langs komen op de baan om te vertellen hoe wat waar.
    Wat tips en tools. Ik vind het prachtig wat jullie hebben gedaan.
    geniet ervan en hoelang blijf je nu weg?
    gr. Luz


Meeste reacties op

Expect the unexpecte

Terwijl ik met het lood in m’n benen de twaalf ...

We did it!

Zo nu en dan verschijnt er een grijns op mijn ...

Ringtuuttuutpeppepho

De groene zeeschildpad Mijn hoofd maakt overuren. Met vlagen is het ...

Poesbijk touchdown

De dames van de howdy-doody douane waren heel content met ...

Over de meet

“Met de volgepakte fietsen op de foto voor dat operagebouw ...