In de wolken

Bericht door arian 7 Reacties

Als je op je tocht naar Ithaka vertrekt,

Smeek dat je weg heel lang mag zijn,

vol avonturen, vol ervaring.

De Laestrygonen en de Cyclopen,

en de toornige Poseidon moet je niet vrezen;

zulke wezens zul je nooit vinden op de weg,

als je denken hoog blijft, als een uitgelezen

bewogenheid je lichaam en je geest bezielt.

De Lastrygonen en de Cyclopen,

de woeste Poseidon zul je niet ontmoeten,

als je ze niet met je meedraagt in je ziel,

als je ziel ze niet voor je ogen plaatst.

 

Uit: De reis naar Ithaka (K.P. Kavafis, uit: Odyssee, Homerus)

 

 

Wij creëren zelf de realiteit om ons heen. Zaken die er altijd al waren worden pas ‘zichtbaar’ als we er mee bezig zijn in ons hoofd. “Nu we zelf zo’n schuur aan het bouwen zijn, zien we echt overal van die mooie schuren in onze omgeving”, zei iemand eens tegen me. “Ze waren me nog nooit opgevallen”. Dit is een fysiek voorbeeld, maar stel nu dat dit ook het geval is met gedachten? Dat de goede dingen gebeuren, als je positief denkt en dat het altijd lijkt tegen te zitten als je in een negatieve spiraal zit? Dat is een hele mooie uitgangspositie. Stel nou dat de tastbare omstandigheden ten voordele uitpakken als je positief denkt. En wat als je dit in het groot ziet: als heel veel mensen positief denken, wordt dit dan zichtbaar in de wereld?

Ik zit goed in m’n vel in deze fase van mijn leven. De spiraal staat op positief en het ene positieve steekt het andere aan. Er is weer dat enorm sterke ‘het komt altijd goed’ gevoel. Natuurlijk is er heel soms een dipje. Dan denk ik: vind ik dit nou echt leuk en hoe is het zonder Moniek?  Er is een gezonde mis, maar ik ben er ook van overtuigd dat wij sterker zijn dan de door onszelf ingestelde vorm die we tijd noemen. En ook dat die ‘vorm’ kneedbaar is zoals we dat zelf willen. Daarom. Het merendeel van die tijd, heb ik enorme sterke positieve gedachten.

Zo was het zeer de moeite waard om wat langer te doen over het zuiden van Frankrijk dan van te voren gepland, ook al zo’n vormgeving van tijd. Het plan is: er is geen plan, ofwel veel tijd = weinig plan. Dus flierefluit  ik maar zoals de wind waait en als iemand een goede suggestie heeft dan is de tijd aan mijn zijde om daar een draai aan te geven. Na Toulouse, in het zuiden van de Occitaanse cultuur – als je Frankrijk grofweg verdeelt in drie delen, dan vind je deze cultuur, die de laatste jaren weer wat aan populariteit wint, in het onderste gedeelte, met uitzondering van zuidwest (Baskisch) en zuidoost (Catalaans) –, stonden de Pyreneeën op het program. Hoor ik daar de castagnetten al?

 

 

Een lange dag

Een voorbeeld dat het niet altijd even gemakkelijk gaat is de laatste dag van januari, wanneer ik met grote tegenzin het alarm van m’n horloge uitdruk. Een zeer onwelwillend gevoel kruipt bij me in de slaapzak en zorgt voor de gedachte dat ik waarschijnlijk de volgende morgen rond deze tijd wel weer wakker zal worden van dat ding. Na een uur richt ik mezelf toch maar naar rechts en als ik na een aantal uren heerlijk in het zonnetje vals platte hoogtemeters aan het maken ben, is de negatyfus weer verdwenen als sneeuw voor de zon. Niet lang daarna vind ik een nieuw gezegde: Als zon voor de sneeuw verdwijnen.

Ik hoopte deze dag in de buurt van de Spaanse grens te komen. Dat is ook wel gelukt, omdat ‘in de buurt’ natuurlijk ook maar een relatief begrip is. Maar als je ruim 30 kilometer verkeerd fiets op een lichte hellingshoek en dus weer dezelfde afstand – weliswaar met gezwinde spoed – terug moet, dan heb je ver gefietst, maar ook weer niet. Rond half vier ben ik weer terug waar ik na de middagboterham startte. Morgen weer een dag. Eerst maar eens internetten. Het is al donker als ik wegga bij de Mac. Niet omdat ik daar nog tweeënhalf uur Big Mac’s heb weg zitten tikken, maar letters voor een nieuw blog. De foto’s….hoe zal ik het zeggen…hadden de tijd. Juist op dit soort momenten kun je tijdens het zoeken naar een geschikte slaapplaats genieten van prachtige lintbebouwing. Na de lange dag volgt ook een lange nacht. Tussen één en vijf is er geen verkeer.

 

De eerste besneeuwde dorpjes in de Pyreneeën

De eerste besneeuwde dorpjes in de Pyreneeën

 

Via Col de La Clin en Col de Portet d’Aspet kom ik geleidelijk aan in de sneeuw terecht. Tussen de sneeuw is beter verwoord. Het ligt centimeters dik naast de weg, die zelf mooi schoon is, doordat het ‘katten en honden’ regent. “Attentie, attentie, over enkele minuten begint het water te golven”. Onder een afdak waar ik mezelf even uitwring schuilen ook wat jagers, die mij vertellen dat de pas in mijn hoofd de volgende dag veel sneeuw gaat kennen. Niet gek ook. De hoogte is bijna 2100 meter, het is winter en morgen rij ik daar: ergens zal het wel gaan gebeuren. Ik geloof het wel. Sneeuw of niet, ik ga daar toch heen. De andere optie is door de kilometers warme tunnel, maar dat is toch echt voor mensen die niet van sneeuw houden. Toch?

Vielha…..viel ja!

De doortocht naar de eerste grotere plaats in Spanje wordt krapper en krapper. Honderden meters hoge muren rijzen aan weerszijde van de weg tot in de hemel. En dan. De grens. En dan. Vielha. In de stad valt mij oog op ‘Supermercado’. Daar moet ik zijn voor mijn boodschappen. Netjes volg ik de borden, die mij een ondergrondse parkeerplaats inleiden. Bijzonder. In de hoek zie ik de deuren van een lift met twee knopjes ernaast. Puur willekeurig druk ik op één van de twee.

“Selfdestruction activated!”

“Oh, shit!”, het is die andere.

Als de enorme deur open schuift, zie ik dat ‘ie ruim genoeg is om acht echt hele dikke mensen op en neer te brengen. Het is een spek-takel, want als de deuren boven weer opengaan, sta ik met fiets en al ín de supermarkt. Dat moet een gek gezicht zijn. Ik zie in ieder geval een hoop gekke gezichten.

 

"Buenos Tardes!" In de supermarkt in Vielha

“Buenos Tardes!” In de supermarkt in Vielha

 

Nadat ik lekker van de wintersportsfeer geproefd heb en de hotels, restaurants, snackbars, cafés en drukte weer achter me heb gelaten in de schemer van de avond, rij ik een talud af om de tent te verstoppen. Als ik in de toekomst had kunnen kijken, dan had ik geweten dat ik dat niet had moeten doen. In een nacht tijd is mijn groenstrook aangevuld met pak sneeuw waar ze zelfs in Oostenrijk jaloers op zijn. ’s-Ochtends duurt het maar een half uur om weer op de weg te komen: Spatbord vóór kapot, twee banden waar drie centimeter blubber aan zit gevroren en een natte rug. Daarbij hebben de versnellingen met deze temperatuur ook een snipperdag. Goedemorgen! Daar gaan we weer.

Toch nog wintersporten

Buffelen naar Baqueira. Ook een ongewoon gezicht naar alle waarschijnlijkheid. Iedereen op weg naar de stoeltjesliften om te skiën. Latjes en boards op de imperiaal, slippende banden, beasemde ruiten, kachels op kernsplitsing en….Jan Kaas op weg naar de top op het fietske. De blikken van mensen spreken boekdelen en variëren van ‘respect’ tot ‘doe toch normaal man’.

 

Even après-fietsen

Even après-fietsen

 

Na Baqueira wordt het andere koek. De lucht trekt dicht met dikke, grauwe wolken. Volk wat van Puerta de la Bonaigua afkomt zit hoofdschuddend in de auto en sommigen seinen dat het niet zal gaan met de tweewieler. Daar hebben ze óók al verstand van, denk ik. Gestaag maak ik de meters in het verticale vlak. Een sneeuwschuiver stopt om me een lift te geven, maar hardnekkig sla ik af. Ik heb van mijn vrouw geleerd; zelf doen. Windvlagen met sneeuw geselen mijn gezicht. De achterband verliest regelmatig zijn grip op de vlekken aangekoekte sneeuw die zich steeds regelmatiger aandienen. Een uurtje later, twee kilometer onder de top komt de sneeuwschuiver weer van tegenovergestelde richting. Wederom stopt hij en dit keer niet met een vraag, maar met een verzoek. Met enige overtuiging weet hij mij in de cabine te krijgen. “Te gevaarlijk en onmogelijk met de fiets”, maakt de man mij op Occitaanse – half Frans, half Spaans – wijze duidelijk. De fiets wordt achterop gebonden, de vrije ruimte in de cabine gevuld met fietstassen. Met m’n voeten op hoofdhoogte – één tas meer en ze hadden in m’n nek gelegen – kijk ik door de ruiten, die meteen beginnen te beslaan van de door mij opgebouwde fietswarmte. Nauwlettend hou ik de weg in de gaten en wacht tot het moment dat ik mezelf kan overtuigen dat dit inderdaad helemaal niet meer te doen zou zijn. Vanuit de cabine gezien komt dit moment er eigenlijk niet en al gauw maakt het gevoel van ‘een verstandige beslissing’ plaats voor het gevoel van ‘spijt’. Al die moeite tot zo hoog en dan niet zelf de top aandoen. Beetje jammer. Ik beloof mezelf dan ook dat dit NOOIT meer gaat gebeuren. De chauffeur verzekerd mij echter dat de weg naar beneden met die gladheid en die steilheid bijzonder risicovol is. Misschien heeft ‘ie gelijk, misschien niet. Het enige dat ik weet is dat hij me zo snel mogelijk weer uit dit ding dient te pleuren, zodat ik kan fietsen. Dit gebeurt op een verbreding zo’n drie kilometer na de col.

 

 

Puente de La Bagueira transport

Puerta de la Bonaigua transport

 

Zoefffffff……

Langzaamaan win ik aan vertrouwen als ik de haarspeldbochten neem. Zwarte krullen op een wit schoolbord. De sneeuw ligt hier metershoog naast de weg. Naarmate het overzichtelijker wordt en de weg rechter, neemt ook de snelheid toe en ben ik bezig met een nieuw record. Per strekkende meter voel ik het warmer worden en binnen een half uur ben ik volledig uit de sneeuw. Ineens is alles weer ontdaan van het wit. Het groene water van de snelstromende Riu de la Bonaigua slaat zichzelf beurs op de vele stenen, witte schuimkoppen het gevolg. De groene kant van Frankrijk heeft plaats gemaakt voor de scherp gerotste kant van Spanje. Huizen bestaan uit fijne lagen leisteen en op grotere afstand vallen ze soms compleet weg tegen de achtergrond van de bergen. Samen met de witte pekelvlekken op de zwarte regenbroek, is de restsneeuw op de vlakke stukken van de fiets de enige getuige van de winterse omstandigheden van zojuist. Nu pas heb ik het gevoel dat ik in Spanje ben.

Hoe lekker het einde van gister ook was het is weer stervenskoud in de ochtend als ik opsta. Alles is weer bevroren. De fles water en waterzak, het washandje en de handdoek, het ontbijt, etc. Er is iets bijgekomen dat in de avond aandacht nodig heeft. ZET DE VERSNELLING IN EEN MIDDENPOSITIE, want de eerste uren van de komende dag zal ‘ie niet werken. En naar boven fietsen in z’n twaalf is gewoon pompen!

 

Ruig smeltwater

Ruig smeltwater van Riu de la Bonaigua

 

Planking washandje

Planking washandje

 

 

Via de tunneltjes tussen Sort en La Pobla de Segur steven ik af op Tremp om van daaruit verder af te zakken richting Lleida. In Tremp begint de wind ineens anders te waaien. In m’n hoofd dan. Vanaf Tremp lonkt namelijk een mooi weggetje naar het westen, dus zo gezien, zo genomen: ‘west it is’. Op naar Puente de Montanana. De volgende uren ben ik weer lekker aan het klimmen. Eerst geleidelijk, maar natuurlijk vlak voor het zadel van de berg nog stevig. De enkele auto die het aandurft hier ook naar boven te komen komt, met loeiende motor en net als ik in z’n twee, voorbij. Ik ben een beetje verbaasd. We rijden beide in de tweede versnelling, daar rijdt pakweg 90 pk, hier rijdt 100 procent ‘beroeps’. Volgens mijn berekeningen zou ik dan zo’n 10 minuten eerder boven moeten zijn. Niets is minder waar. Zijn kont wipt al over de rand, waar ik zeker nog driekwartier voor nodig heb.

 

Op weg naar P. de Montanana

Op weg naar P. de Montanana

 

De twee dagen voordat ik in Zaragoza beland zijn saai. Het kan aan mij liggen en aan het feit dat mijn lichaam zijn tol begint de eisen van het klimmen, de kou, wind en regen van de afgelopen week. Hoewel het landschap mij dus momenteel niet kan verrukken, heb ik wel plezier in het zien van de prachtige ooievaars , die als dakpannen de hogere gebouwen in de dorpjes sieren. De vogel brengt van oudsher geluk als ze bij je komen nestelen, dus zal de postcodekanjer hier wel met enige regelmaat vallen. Toch had ik daar, gezien de naam, de roofvogels verwacht. Maar die suizen als een soort van windhoos buiten de bebouwing. Op zoek naar La Place voor ‘fast food’…konijntje ofzo…

 

Ooievaars bezetten de daken

Ooievaars bezetten de daken

 

De comanchero

Meer dan eens voel ik me een cowboy, die zich over de winderige steppen voortbeweegt op zoek naar ‘outlaws’. Rotsformaties die me doen denken aan mijn beeld van de Rocky’s of de Grand Canyon doemen op. ‘Tumbleweed’ – bolvormige, verdroogde planten, die losgekomen zijn van de wortel en hun zaden verspreiden door  ‘aan de rol’ te gaan – komt voorbij geraasd over de weg. Ik waan mezelf aan de zijde van John, het bruin geworden tampje shag nog plakkend aan onze, door droogte gescheurde, onderlippen. Terwijl we onze hoed nog eens stevig over de oren trekken, Waynen we van de duchtige kopwind en klemmen we onszelf op onze hengsten. Dat waren nog eens tijden. Helaas heb ik nu geen ‘brother-in-arms’ en de enige hengst die aanwezig is, zit in de beweging. Ik hengst m’n fiets de volgende heuvel op, terwijl ik dat typische ‘western deuntje’ fluit. Als je nu geen idee hebt welk deuntje ik bedoel: JE LEEFT!!

 

Tumbleweed

Tumbleweed

 

Handigheidje

Handigheidje

 

Op een hoog punt valt me iets te binnen: als ik de tent nou eens even aan een verkeersbord vastmaak? In twee keer vijf minuten waait het hele setje droog. ‘Out here a man settles his own problems’, als ik zo vrij mag zijn om John’s woorden te gebruiken.

Zaragoza komt in zicht. Hier ga ik de komende dagen lekker rondkijken, uitrusten, schrijven en overdenken.

…als je denken hoog blijft, als een uitgelezen bewogenheid je lichaam en je geest bezielt…

 

Deel onze verhalen:
  • Print
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • eKudos
  • email
  • Hyves
  • LinkedIn
  • MySpace
  • NuJIJ
  • Technorati

7 Reacties tot zover.

  1. Floor says:

    Ja dat is het betere leven waar jij mee bezig bent. Je krijgt waaar je voor gegaan bent, kou, sneeuw, bergen, een ander soort avontuur. Zijn weer mooie verhalen en zo te lezen red je je prima in je uppie zo zonder die kleine. Geniet er nog lekker van!
    Xx

  2. Dennis, Justine en Nick says:

    Gelukkig, we hoeven ons nog geen zorgen te maken

  3. Eugenne says:

    Haha ook bij mij kwam regelmatig in m’n hoofd; respect! Maar ook; hij is gek! 😉 super knap gedaan joh, gewoon de Pyreneeën overwonnen! BAM! In the pocket! Geniet van Zaragoza, hopelijk krijg je daar (ook al is het februari) het lekkere Spaanse zonnetje mee! Geniet van tapas, olijven, sangria, Spaanse ham…
    Zet ‘m op! Take a good look at the bright site of life

  4. Rik says:

    Toen ik dit las, moest ik aan het volgende denken:

    There is a tide in the affairs of men, Which taken at the flood, leads on to fortune. Omitted, all the voyage of their life is bound in shallows and in miseries. On such a full sea are we now afloat. And we must take the current when it serves, or lose our ventures.

    (William Shakespeare)

    Het ga je goed!
    Rik

  5. Janny Hordijk says:

    Heb weer genoten van dit gedeelte van je reis.je vertellen hierover, Het is genieten voor de thuisblijver, die zo toch met je kan reizen :-).
    Ik reis op deze manier graag met je mee, zeker ook in wat mindere dagen voor mij, geef je me een glimlach, terwijl ik lees, en kijk naar je leuke/mooie bijgeplaatste foto’s, Tot de volgende keer, Geniet, en dank je wel dat je mij de mogelijkheid geeft mee te genieten. groetjes janny

  6. Irene says:

    ik sluit me helemaal aan bij mijn moeder; ervaar, leer en geniet! gr. Irene

  7. Klara says:

    Wel wat krachtinspanning geleverd.Dapper al die kou doorstaan.Mooi droog plaats voor je natte goedje,verkeersborden en veel wind.Nog gefeliciteerd met een heel bekende van je afgelopen week.
    Verwen ons met meer verhalen.
    Het ga je goed.


Meeste reacties op

Expect the unexpecte

Terwijl ik met het lood in m’n benen de twaalf ...

We did it!

Zo nu en dan verschijnt er een grijns op mijn ...

Ringtuuttuutpeppepho

De groene zeeschildpad Mijn hoofd maakt overuren. Met vlagen is het ...

Poesbijk touchdown

De dames van de howdy-doody douane waren heel content met ...

Over de meet

“Met de volgepakte fietsen op de foto voor dat operagebouw ...